پروانه  آبی

وقتیکه خاطرات سیاه آنسان مرورم میکنند،

که باید به قلم پناه برد

همیشه می ایستم بر لبه

و بین شعر و مرگ ، همیشه دارم انتخاب میکنم.

همیشه ایستاده م بر لبه،

وینجا عزیزترین صفتِ سرگردانی را احساس میکنم.

سیّال داغ و چرب و سیاهی شده ست آنچه درونم میگذرد

وین باشکوه ترین لحظه های ساختن و خواستن دارند،

                                   -مثل اکثر زیبایی ها-

                                            از این پلیدی ایی که خراب شده ست می آیند.

وقتیکه من همیشه ایستاده ام بر لبه

و بین خوبی همه گیر یک شعر و حس خواهش یک صلح شخصی طولانی

انتخاب میکنم.