تلخ
میوه ی ممنوعه.
کال بود
کال
عشق.
به مارهایی که پیچیده دورمان نگاه نکن
افسانه های تیره ایی هستند از گذشته ی بهشت
به سیب های سرخ تک درخت ، میان گرفته ی هزار هزار دشت طلایی دل نبند
افسانه های تیره ایی هستند از آن بهشت موعود
من و تو و خدا این پایین، آدرسمان دوزخی است
من و تو طبقه ی همکف ، خدا آن بالاها
گاهی که حلقه می شوند بازوانت بر نم گرفته پوست من
بی آنکه فهمی از دانستن داشته باشم
معنای زندگی را گم می کنم، بی آنکه هیچ چیز را از دست داده باشم .
من فکر می کنم که قصه ی حوا را
شرم از تمام آنچه که عادی بود نیمه گذاشت.
افکارم
افکارم را دگمه دگمه در آر
زیرا حقیقت ِ زیبا بودن را از یاد برده ام .
...
من و تو از سینه سرخ های روی درخت ترسوتریم
زیرا که با طبیعتمان قهر کرده ایم
زانسان که طبیعت با ما قهر است
وان نغمه های کوچک و خوبش را سالهاست با من و تو تقسیم نکرده .
....
به آینه ها فکر کن وقتیکه چشم هایت را می بندی تا از عریانی خودت خجل نشده باشی
به آینه ها فکر کن
گرد تا گرد و من نشسته در میانه
و تو ایستاده در آستان
عریان و بی هیچ شرمی
عریان و خواستار
چونان خاکی چشم گشوده با آسمان.
...
معنا ها را آنسان که نور بر ذره های عرق کرده روی پوستت ، حل کن در آب
رقیق
چونان لحظه ایی که خرسندی را بی هیچ هویتی و بی هیچ مالکیتی تجربه می کنی
و فکر کن که چه خرسندم
گاهی که حلقه می شوند بازوانت بر نم گرفته پوست من.
Its night , night and there is no star
Stars are off ,are mute, sad like my Setar
their throats pressed in the hands of four walls, surrounding them with sword
and so, it is night, fictitious as a sigh, trying to remember that important unknown word.
,
The sky is dark and there are no stars, with all that greatness and immensity
when the angles of God burned the stars for unknown reasons with such crulty
what could be left of a star other than burned wishes
under broken glass and when thrown on the soil like freshly caught fishes
maybe a groundless brief imagination
coming to life from grandfather's stories, even less, the hero's imitation
growing atop of our heads like the Naranj tree, it's fruits sour and bitter
so that every morning , dirty thin sparrows, feed it's bitter seeds to their youngster
Its night , night and there is no star
and from the dead robin in the middle of the road to me, myself,.... not too far
the distance is a fine line of madness
and that now it can be, when I'm drowning in sadness.
Right now , tonight that the night is as dark as it could be
but there is no star in the arms of the Naranj tree
And my love , deep in his sweet dreams , will hear my shallow groaning mixed with his joy in his dream
and won't be able to tell if it's of pain or pleasure if I scream.
maybe there should be somewhere
-maybe here, to stop and stare
like a bird under the water
staring at swallows high in the sky- yes, it seems to be only fair
and maybe that somewhere
.should be here ,right there
Dead branches with black leaves look at me from their vase
and him, love of my life breathing in his most rhythmic pace ,
even in the dark with his eyes closed watches
and I remember the pain in his eyes when darkened,all his apple branches
and I cross out what I was writing, quickly , rapidly
the glass table under my notebook shakes, my selfishness appears to be silly
so shakes the glass of water beside his bed
.he knows,.... he knows I think and I leave the rest unsaid
he moves restlessly in sleep, side to side
. and I write , and I write that it's dark, that it's been night all day tonight
The darkest night without a single star
, but I lit a "never touched before" Cigar
I will press my sweaty face on his lips
caressing his dreams with my fingertips
and I will sing the story of the sun ,
in some language that is to both of us unknown
like a lullaby it shall put him to sleep
dream on my love I've grown my roots too deep.
هنوز خاک نگرفته تخت
هنوز خاک نگرفته
پیرشده ، عصای دست ساز ِ پدربزرگ گوشه ی دیوار،
صبح تا صبح چمدانم را بیراه می گوید.
کدام راه بود آنهمه بیراه که رفتیم ؟
مادربزرگ سی سال راه نرفته بود
سی سال
هر سالش سیمرغی گم شده در مه گرفته قافی
هر قافش، قفسی ، روئیا زاده ی نبریده نافی
آبی
چونان چشم عروسکی که پاداش دعا های کودکانه ام می توانست باشد .
به پاهای بی تمکین روزگار فکر کن
و صندلی چرخ دار مادربزرگ.
هنوز خاک نگرفته بخت
هنوز خاک نگرفته
پیر شدگان، گیسوان بیرنگ عروسک در خاطرم،
شب تا شب چمدانم را بیراه می گویند.
تمام شد
و صحنه گذشت
چمدانش را بست بی آنکه هیچ چیز برده باشد
و بی آنکه هیچ چیز باخته باشد
و آنچه ماند
آبی چشمان عروسک بود، پشت شیشه ی مغازه،
خیره به دست مادربزرگ، دوخته به آسمان.
س.سکوت. تونتو ۰۷/نوامبر/۲۰۱۰
و صندلی چرغ دار گوشه ی اطاق جمع شد
ملحفه ی سفید روی تخت صاف ماند
و مادربزرگ
رفت
بی آنکه آن عروسک چشم آبی را برایم
هرگز خریده باشد .
اشعار این وبلاگ دارای شناسنامه می باشند