70shab sher
شب هست و ستاره نیست
ستاره حلقوم فریاد زدنش، در دست چهار دیوار فشرده است
ستاره خاموش است
همچون نفس که آیت موهومی ست از گفتن
شب هست .شب هست و ستاره .... نیست .
با آن عظمت،
وقتی فرشتگان خداوند به بهانه ی نامعلوم آتشش زدند ،
جز آرزویی سوخته در خاکستر ،چه می توانست باشد ؟
شاید وهم تصور ِ کوتاهی
پا گرفته از داستان های پدر بزرگ
که پای نارنج های بالای سرمان به همان ترشی و بی آبی به بار می نشست
تا گنجشکهای لاغر و سیاه
صبح تا صبح
دانه های تلخ نابارورش را به کودکانشان بخورانند .
***
شب هست و ستاره نیست
وز سینه سرخ ِ مرده ، وسط ِ جاده
تا من ،تا خود من
فاصله، جنون ِ یک لحظه ست
کنون که می تواند باشد
همین امشب
که شب هست و ستاره نیست .
فرورفته عمیق ،در رویاهای شیرنش معشوق
فریادهای مرا ، به دیده ئ لذت خواهد شنید
و رفتن و دل کندن چه آسان خواهد بود
چونان مرغابی زیر آب ،که پرستوهای بالاسرش را در اوج می پاید .
شب هست شب هست و همیشه بود
وقتی ستاره های مرده و علیل
صبح تا صبح به شن می نشستند
من
و دختران ساده و کم عمق به گردنشان می آویختیم
واکنون که ذره ایی آگاهی پولکهای داغ شوره زده را بر پوستم می سوزاند
احساس می کنم
شب هست و همیشه بود
و شاید باید همینجاها جایی ، جا زد
برید ،
همین امشب که شب هست و ستاره نیست .
......
افسوس
شاخه های سیاه کرده در گلدانهایی که معشوق با چشم های بسته آب می دهد
مرا می پایند
و او
که اندوه مرا نگفته احساس می کند.
حتی در این تاریکی
با چشم های بسته و ملتمسش
مرا می پاید
وقتی خمیده و تیره
دیوانه وار بر صفحه های کوچکی که نمی بینم تند تند دست می کشم
و شیشه ء میز از کلماتم می لرزد
می لغزد لیوان آب ، لب تخت، از خواب آشفته معشوق، می کوبد پا به تخت .
***
خط می زنم
از نو ، از نو
: ساعت چهار صبح
شب هست و ستاره نیست
من اما
انگشتم را می کشم به پوست نم زده ئ دیوار
و صورت عرق کرده ام را می فشرم به گردنت
تا قصه ئ خورشید را
با زبانی که تا بحال نشنیده باشیم
در گوشت زمزمه کنم
.................................................
درست زیر سایه ئ خورشید
ایستاده ایم که برف های سر کوه ...
در نقاشی کودکانمان آب شوند
-------------------------------------------------------------------------------
آنی که هر صفحه اش تکه پاره است
دردی که در گفتنش تازگی نیست
تکرارش اما ز دردِ دوباره است
پرهای ما بسته شاید نباشد
پرواز، اما خیالی بهاره است
اینجا زمستان تمامی ندارد
بی چاره چون ماه و خورشید، چاره است
امیّدِ ما زیر خاک است و چون ما
باران پیاده ست و عالم سواره است
آری هنوز حلق گنجشک بسته ست
شاهد به این غصه سار و ستاره است
نای تو و هیچ سازی نخواندند
. شاید پس این قصه زان نیمه کاره است
نه، قصد شاعر فقط گلگی نیست
ابرو فقط در توانش , اشاره ست
--------------------------------------------------------------------------------------
و من تمام وسعت شب را
از شوق نور پاک تو طی کردم
هر شب ...هزار اوج.....
، ميرفتم به درب خانهء خورشيد
...تو تسبيح آبی من بودی ...
نفست را نفسم ذکر ميگفت
...بی تو
تمام جاده ها را قدم زدم
و دلم به هيچ فانوسی خوش نشد
...
..
.
-----------------------------------------------------------
در ازل تا شنیده شد آوازبر دمید از حرارتش صد راز
بر تن دانه زد لهیبش چنگ
پیرهن پاره کردش از آهنگ
در دل دانه آتشی افروخت
، قامت ـ سرو ـ اندرونش ، سوخت
خاک را آتشش چو لاله ، شکفت
حجم سرخی درون سینه نهفت
.............
باز آواز مست کرد مرا
برده از دست و هست کرد مرا
شعله شد ، شمع شد، به جام گرفت
، ز آتشش عشق ما دوام گرفت
شد ستاره ز چشم ماه افتاد
دل به دریا گریخت ، باداباد
.......
هر کجا رفتم اسم و یادت بود
اسم ما شکر ... شکر ، یادت بود .
از دو صد دین گسستم و بستم
از تو نبریدم ، از تو نگسستم
--------------------------------------------------------------------------------------
فریاد های حادثه کوتاهند
و پرنده که میمیرد از سرما نیست
مگر نه خود من و تو ، در های و هوی حادثه شکل گرفتیم؟
.......
باور کن
پرندهء خشک شده گوشهء باغچه ،
سالها بود زندگی کردن را گم کرده بود
.
........
من ...گاهی میترسم
...سنجاب مرده پای درختی میگفت:
فرصت برای گشتن زیاد نیست.
......
انگشتری گم شده مان ، باید درون همین خانه باشد
....................................فانوست را بیاور
..............................................سوسوی چشم های من ،
برای جستن خورشید
در لابلای صفحه های تیره ء نقاشی،
.........................................................................................کافی نیست
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
تو از مرگ امده بودی
یادت هست؟
تمام نوشته هایت بوی کافور میداد.
و من ...
همیشه در سبدم بهار بود .
دستت را کودکانه گرفتم
و تو را دعوت کردم به دویدن
وقتی لباس صورتی حریر پر شده بود از رنگ چمن
...
من و تو اشتراک گذاشتیم
بودن را ....و نبودن را .
...من ...سهمم را برده بودم.
سهم تو نیم سیبی بود که بغض نگذاشت بخوری .
.-------------------------------------------------------------
از روزنی که بسته و بن بست است
تا جاده ایی که کاسه ی لاله ی سرخ
پشت سر ـ من و تو مسافر ریخت
از التهاب سرخ سرودن تا مرگ
از دردهای زایش ِ یک پیوند ،
در من کشیده صف دو صد اندوه
مظلوم و بی پناه ...
پندارهای شب پره گونه ی من ، در چشم های ـ پنجره می سوزند .
....
این بار هم بگو ....:
تا صبح ، ساره ، راهِ درازی نیست
زانو نیافت ...اشک نریز ...بایست .
....
در من ، ستاره ها به تمنایند
گلهای یاس باغچه در عطشند
اندیشه های مرده ء من هر صبح
، در تُنگ ـ تَنگ و کوچک ماهی ها ،
بی رنگ و باد کرده و سردرگم
تک تک به روی آب می آیند.
...
حالی سبد سبد دل و احساسم
در کنج سرد غربت غم پوسید .
.......
....
باور کنم هنوز ؟!!....
تا صبح راه، راه ِزیادی نیست.
۱۵/فوریه /۲۰۰۷
---------------------------------------------------------------------------
بر روی تپه های کوچک برگوقتی که اولین بنفشهء وحشی می غلتید، در دستهای کودک بازیگوش،
با آرزوی کوچک یک لبخند ...
صد ها هزار بار ...وقتی که جوی آب مرا می برد ...خندان و بی توجه و بازیگوش
عریانی مرا ز آینه پوشاندی .
وانگاه چون به اوج رسید بهار، گل کرد در تنم هوسی آبی
چون شعله ای که خالص و سوزان بود
در شعله دست بردی و سوزاندی
***
اینک منم ...من این که تو پروردی
احساس های آبی من بر عشق
چون قاصدک بروی شقایق ، می لغزد
....
با من بخوان
من هم صدای ساز تو خواهم بود
صد ها هزار زنجره در قفسم از التهاب یک نفست خواهد خواند
....
...اینک منم ...من این شکوفه ء باز
بر دست های پاک دعای درخت ...
وندر درون من فریاد های کودک معصومی میخواند .
در من عطش گرفته که میوه کنم
---------------------------------------------
دیوانه وار
ایمهمه راه آمدم
که غصه ء نداشتن عشق نخستینم را
بر سینه ء تو
- که هر دم آغوش میهمان جدیدیست ـ
آرام گیرم
بخند.
من تمام خنده های تو را پیشاپیش ،
در قسط های چند سالهء هر شب ، گریسته ام .
--------------------------------------------------------------
لب اگر وا کنم برون ریزدقصه ء درد و مرگ و رسوایی
آه از این ننگ زندگی
نفرین
من که بودم؟؟؟؟
فسرده آوایی .
-------------------------------------------------
بالا بلند سرو تماشایی ... امشب کجا نهاده دل و رائی؟آغوش کیست بستر روئیایت؟ سر بر تن ـ گناه ـ که می سایی؟
افسوس ، من که دل به تو میدادم امشب چنین فسرده و ناشادم
اندوه ، چنگ میزندم از نو دردا، بهار ـ سوخته در باد م
میترسم امشب از غم تنهایی - کابوس وحشیانه ء رسوایی ـ
ای دل ، خراب باش ، بمیر ، بسوز این فتنه را تو دیده و میخواهی؟؟؟!!!!!
بیحاصل از خیال تو ای محبوب درد ، ای ترانه وار ـ من ، این آشوب
در من بسوز ای غم جاویدان آه ای نگاه مست، بهانه ء خوب
من کودکانه پاک تو را خواندم در التهاب ساده ء شرم آندم
افسوس ،غصه میزندم آتش نفرین به من ، به من که چنین پاکم
ای هرزه گرد هرزهء هرجایی ، عیشت مدام ....کعاشق اینجایی
از این زمین خشک و عقیم اما در من نمانده هیچ تمنایی
------------------------------------------------------------------------------------------------
لا اله الا انت انی کنت من الظالمین
---------------------------------------------------------
شب ـ تاریک ....وهم ، مه آلود .ره گذر سایه ایی سیاه ....سکوت .
برف ،اندوه ،درد ،باد ، خروش .
خسته ایی میکند اشاره - خموش - .
........
آسمان ـ سیاه ابر آلود .
سایه سر را بلند کرد که ابر ، گوشه اش یک ستاره را پوشاند
سایه انداخت سر به زیر و دوید
آسمان ابر را کشید به دوش
یک ستاره ، به سایه ها افتاد .
.................
کوچه ها تنگ و تیره ،وهم آلود ، ناله ء مرد رنج زده .
از تعفن ، هوا نشسته به خاک
جسد کودکان ـ سنگ زده .
.......
یک نفر داد زد ... خدای ....خدای
یک نفر خواب رفت و چشمش بست ....سینه اش دنده دنده چنگ زده .
.......
سایه رد شد
به دست او شمعی
................................
از سیاهی کسی بپا میخواست
...
نفس سایه ها به ابر نشست ...هر کسی شمع خویش را برداشت
...باز شد جمع و التهاب افتاد ...یکی انگار از سر پیری ، وحشت جمع مرده را جان داد
سوی سوسوی شمع جمع شدند
سایه ترسیده ...شمع در سوسو ...دستش از شمع ـ داغ گویی سوخت ...
چشم بست و ستاره را در دست سوی آن حفره های چشم نهاد .
جمع آورد شمع ها را پیش
آه بیچاره ان ستاره ء پاک
.....................وای گر آن نگین سلطانی مهر انگشت اهرمن باشد ....
سایه آورد شمع خود را پیش
...نفس مرده در هوا آمیخت ...
از تعفن دلش گرفت آتش ،
شمع خاموش شد فضا تاریک ...
.
.
.
مردگان گرسنه چون کفتار سر به راه سیاه خویش شدند .
============================================
سرم رو میذارم بین دو تا دایره ی دوددستمو می کشه رو زمین
مشت می کنه مشتمو پر از خاک
میگه
ساره تو مومني
ايمان نه به معناي مذهبي
به ماهيهات
به درختت
به شعرات صادقي ، مومني ، قبول نداري؟
........
من اول اندیشمو می بندم به آخر بندی که آویزونه از دوچرخه ی بچه ی همسایه
یادم نمیاد کدوم چشم مامانش کبود بود
چپ یا راست
بالاش یا پایینش
کجایی تو باز ؟
گوش می کنی ساره؟؟
چرا عمدا ميخواي خودت رو منزوي کني.
که بگي اي آدميان زميني
به خودتون بلوليد که ساره دردي ميکشه
دردي از اون دردها...
....
هیچوقت نفهمیدم بچه ی همسایه چرا از همه سریعتر دوچرخه می روونه
ولی اگه مامانشم بلد بود به این سرعت بره جاخالی می داد .
نه فکر نکنم ! کوکب خانم زن باسلیقه ایست زن خونه که رو مرد دست بلند نمی کنه ! زن خونه میپزه و میشوره و نماز میخونه خدا بزرگه خدا کریمه فکرای عجیب غریب به سرش نمیزنه چونکه کوکب خانم نصف روزش به گریه سر سجاده میگذره.
بیچاره نمی دونه خدا پیره روزا تا لنگ ظهر چرت میزنه ، شبا زود می ره تو قصرش میشینه رو صندلی چوبیش هی میره عقب هی میره جلو
چریق چریق صندلی کهنه ش نمی ذاره صدا به صدا برسه وگرنه خدا کریمه خدا بزرگه
صورتمو می گیره برمی گردونه
نگاشو میدوزه به نگام
اون چه درديه که اين دختر کوچولو رو اذيت ميکنه؟
------------------------------------------------------------------------
باز ياران بيقرارم ساختند
صيد در دام دل ام انداختند
باز مستم کرده تا احساس اوج
همچو نرد م برده و درباختند
يار کو و جام من کو... عشق هست
هجر برد از دست صبرم تا به چند
آه اگر از سينه سازم آتشی
می به جوش آيد ز داغش چون سپند
ديده ام ميخانه ، دل آتشکده
يا به اين مومن شو يا آن پايبند
گفت ياری : "از پيش رو کو به کو
خود در هر خانه را بر او ببند
يا که هرجايی ست او يا سنگدل
اينهمه بی غیرتی آخر به چند؟"
زهر خنديدم که عاشق نيستی
بت پرستی بشکن و خويش آ به بند
جمله دنياييست شيدايش چو من
من که باشم ؟ صيد باشم يا کمند؟؟
گر همين عشق است حاصل وصل را
خود کلاه انداز و از مستی بخند
دردم اينست و پی اش اندوه هام
کين دل ديوانه نی آيد به بند
لاف ها گر ميزنم تا بندگی
حاليا کو تا شوم خود پايبند
ميدهد هر دم فريبم عشوه ايی
در اگر بندی تو اين در را ببند
آه پس از بی وفايی های من
بنده گر بودم نمي رفتم به بند
دل اگر مي باختم او را و سر
در به در اينسان نبايستندش برند
آه از اینسان لاف و ز اين گفته ها
به که پايان آورم خويش اين چرند
عاشقی بايست باشد تا زعشق
راضی آید، تا رضا بر او نهند
حاليا درد آمدم دل..... های ...های
تلخی این غم نشوید آبقند
ور غمم صد تيشه بر بن مي زند،
بر تن فرهاد، شيرين ساخته ند
==============================
نیستید مثل من اسیر خاک
یا خود خدا نمی کند سوال
رنگتان نمی زند به پست و یا به پاک
...خوش به حالتان که مثل من
دل نبسته اید هیچوقت
راستی شما ز دینتان
جسته و گسسته اید هیچوقت؟
...
خوش به حالتان پرنده ها
گر چه کودکان به بالتان ، سنگ و آتش تفنگ می زنند
این طرف ولی به یکدگر ز کین ، صد هزار تهمتِ دروغ و ننگ می زنند
خوش به حالتان که روز و شب ، پیش رویتان همیشه راه هست
پیش رویتان فریب نیست رنگ نیست ..
روبروی ما هزار رنگ تیره و سیاه هست
...
من پرنده ها پرنده ها ...
با شما دلم هوای پر گرفتنش شده ست
قصه های تازه راه های دور دست
وقت از دوباره سر گرفتنش شده ست
.
این قفس برای من همیشه تنگ بود
من اگر پرنده می شدم
آسمان، زمین، ستاره ها
بیگمان که سبز و آبی و قشنگ بود
...
من پرنده ها دلم، دلم...
آه من دلم،دلش گرفته از زمین
می روید می روید و من هنوز
مانده ام میان صد کمان در کمین
...
======================================
زیر نور کوته مهتاب
دخترک آرام و بغض آلود
روی تخت بیقرار آب ،
آن نگاه مخملی رنگش
رنگ می بازد به اشکی پاک ...
..........
می نشیند مثل گل بر خاک
روبرویش برکه ء آرام
بازی مرغان نا آرام ...هر یکی سر برده در پر
ناله ایی کوچک که می خواند...
و نفس هاشان به جیغ کوچکی از درد می ماند .
...
مینشیند روی خاک سرد
آن همانجایی که گل هرگز نرویینده ست.
چشم می دوزد به نور... افتاده در برکه ...
بس مشوش ملتهب چون بغض .
ساکت و آرام.
و نفس ،از سردی ، ابری می شود همچون نگاه دیگران سنگین
می دود گویی نگاهش سوی ماه مرده روی آب
و به یادش هست
منعکس لبخند های او بروی آب
......
قامتش لرزید
سر ز زیر پر برون آورد ... مرغ ماهیخوار.
وان یکی بیدار شد از خواب مرغابی
خوش به حال آب ،
خوش به حال آب
که بد و خوبی نمی داند
......
ماه مخفی کرد خود را زیر دست ابر ...
قطره ایی از آرزو ها ریخت
و ندانستند آن قطره
آخرین احساس بود آن آخرین لبخند .
مرغ ماهی خوار از نو چشم خود را بست
در پی چیزی درون آب بی هدف سر کرد مرغابی
صبح روی بستر برکه
یک نفر یک مرد ماهی گیر
توی تورش لحظه های تیره ء آن دخترک را بر تن بیجان ماهی ها
صید می کرد و نمی دانست
جای اشکی پاک روی پولک ماهی
حرف هایی باز مانده، - در گلوی ماهی معصوم -
حرف هایی کو به گفتن می نیالودند
حرفای تیره ی فریاد در سکوت تلخ وتار آب
شاید آنها نیز مثل شعر
- ساده و پاک و مقدس -
در نگاه دخترک بودند .
-----------------------------------------------------------------
پاشیده گرد مهتاب بر تنش از خواهش
ستاره های پیرهنش را تک تک باز میکند .
چونان دخترک
دامنش پر از بنفشه های وحشی
...
آرام ...
از خلسه ای مداوم ، در بازوی باد ...
از نور ، نور کوچک مهتاب ،
همچون عاشق از نگاهی
، مینشیند به عرق ،
در عشوه های پیاپی
، لبریز میشود به باریکهء آب.
چون لذت ، میریزد در دلش موج
پا میخیزد ...از هوسی که نمی فهمم چیست .
...........
من ...ناظر خردی ، نگاهی و نه قیاسی ...نگاهی و نه فکری
آنسان شده ام گویی که لبخند بر لبم ،
هست اما نه ...مثل نفس ـ تو که منم ، از یاد رفته ، حل شده در هیچ
میگذرم ، بی گذری
و نه شعله ای ...اما چیزی در دلم میسوزد ... فیروزه ایی و خنک...
چون نفسم از سرما ،
بر پوست نازک ـ ماهی ، افتاده روی رودخانه ء قالی
....
و برکه
میجوشد ، با همه آرام اش ...
تو نمیبینی دوست ...من ..
من میبینم
که در آنهمه آرام ، دارد سرخ و نارنجی و بنفش میشود
و دلم ...دارد حظور یاسی رنگش را ، میبازد به بیرنگی ...
در من لذتی ست که ازهیچیک از این حروف عقیم نمیشود دنیا آورد.
و بندم نزن امشب به قافیه ء غزل
سخنم باید به واقعه شبیه باشد
بی وزن و معلق .
.....
------------------------------------------------------------------------------
دستتو بده ...میخوام برات لی لی لیلی حوضک بکنم
.....
یه مرغکی یه روزکی پای حوضکی ...
رو موج حوض دلش میرفت و میاومد
...
مرغ کوچیک که بس نشس بالای حوض نقاشی
یادش نبود ،
پرشو اگر تو آب ـ مهتاب بشوره
وقتی که غسل آخرو از سر ـ لذت میکنه ،
میگیردش فراش باشی
نه اینکه خشکش بکنه ،برا که سرما نخوره ،...
که از پراش ، بذاره توی دفتراش
فردا که شد نشون بده ...که مرغی بود هوای آب حوضو داشت .
نمیدونس
پرش که پاکه مث صبح، بالش شبکاری فراش باشیه
لی لی
لی لی
یه مرغی بود
افتاد تو حوض ...
آبی که از سر بگذره ، فراش و یا آشپز و حاکم نداره
....
مرغی که دل داده به آب
یه جا ، رو یه حوض کوچیک
رنگای بال و پرشو ،
ـ یا شدن و بودنشو ـ
بالاخره جا میذاره
...لی لی لیلی حوضک گل ـ من
یه مرغی بود ، افتاد تو آب ...
خنده ت میاد؟ دلت میخواد؟
دستو بده
یه شب دیگه
خنده های از لذت من
اشکای من رو پیرهنت
لی لی لی لی حوضک* میکنه
لیلی لی لی حوضک گل من
لی لی لی لی
لیلی لی لی .
----------------------------------------------------------
برای من ...
درختهای کوچک آزاد سبز کن
و مثل خنده های کودک معصومی باش
که پیش میاید و میگوید:
دندان شیری افتاده ام را ببین .
...
تمام راه های بن بست را رفتیم
و جاده جاده ء خاکی بود
من و تو...
وقتی که عابران اشاره مان کردند
حتی رسم غریزه را بلد نبودیم .
...
بنشین از اینهمه گفتن
در اوج عشق و آتش و خوشبختی سوخت.
هدف ....
صداقت یک لحظه با تو نشستن و از من بریدن بود .
.
برای من
به یادگار ...
در کوچه باغ های دیاری دور
بالای باغ میوه ء موروثی مان
آنجا که پیش از این پدربزرگ گندم می کاشت
در آبهای روشن ـ خیرات .
در لابلای بازی ماهی ها
احساس های کوچک زنده بریز
اندیشه های تازه ء محکم بکار.
================================
وقتی که تشنه از تب ـ دانستن باشم
احساس میکنم .
آیینه های روشن وپاک ـ تنم
در شبنم شرار نفسهایت ،
تطهیر میشوند.
....
ای شعر
یادگار قدیمی
معشوقهء همیشه ء زیبایی،
در من بریز
رگهای سرخ من
در آتش سپید هوسهایت ، میسوزند
...
ای شعر ای الههء عریانی
در جویهای روشن جوشانت
اندیشه های لک شده را غسل کرده ام
در ناز های نرم هم آغوشی
از روح بیقرار و مشوش من
وز عشق ، عشق حامل روئیدن ،
آبستن از شنودن و گفتن خواهی بود.
...
ای شعر
ای همیشه ء من دوست
در خواندن ـ حظور تو ، من ...
تکرار میشوم
هشیار میشوم
تکثیر میشوم
تطهیر میشوم
==========================================
مرا ببر به دورها
به شهر شعر ها و شور ها
هوای کوچ کرده ام پرستوی عزيز کوچکم
مرا ببر به دستهء پرندگان بی قرار
به شهر پشت کوه قاف
مرا ببر به انتهای تلخ خاطرات ،
به ابتدای سرزمين بکر سرنوشت
دوباره بچه کن مرا ، ببر به پشت بام
دو تا ستاره را برای من نشانه کن
مرا ببر ميان دشت ها و کوه ها
گره بزن برای من ، دو گندم ، از دو سوی دشت
....
================================
خودم رادر این سر دنیا ...میبینی....
و شاخه هایم
و میوه هایم را
دل میبندی
...
چشمت را
در زلال چشمه ء بالای کوه
کنار قامت ـ جد ـ بزرگ رفته ، بشوی
....
حقیقت ـ من ...
یک جایی ...در دورافتاده دهی دور
ریشه هایی ست
که تو را جذب میکند .
...
..
بزغاله های کوچک یک روزه
در دست کودکی که از من و تو مرد تر است
شاید بتواند
هم ارزش ـ یک آغاز باشد
--------------------
تو ...
تو همیشه
در تکرار دو آینه ء موازی
با لبخند
...
و نگاه های پرسش گر و کوتاه
تا حقیقت پایبندی یک عشق
تا احساسی مبهم و گنگ ..
جرقه ایی میشود بر پرهای مرغابی نیمه شبی در برکه
حسی ...
چونان شعله ایی درونم بیدار میشود ...
میخواهم ..میطلبم
دستم را بگیر ...
حتی در میان اینهمه تاریکی
فردا صبح
با من بیا ...
هر چه داریم بگذار
نه تو خدا باش
نه من بنده
تو دوست باش
من دوست
با هم ،
دوست میشویم
.
دنیا
آبستن هر چه که باشد
مثل ماهی من
بچه هایش را حتی خودش نخواهد ماند که بزرگ کند
حقیقت این است شاید
که من و تو مالک اینهمه بودن خواهیم بود
از من تا تو ...راه کمی نیست
از تو تا من
شاید به قدر همان لبخند های موازی
جای لبت روی آینه مانده
بین دو آینه را دیده ام
تو هیچ وقت نبودی
من هیچ چیز نبودم .
روشنایی اما مطلق بود.
------------------------------------------------------
از سیاهی
تا سیاهی
زیاد راهی نرفتیم .
..
آنچه رفت
نفس های کوته هابیل بود
و انچه ماند
سنگی سرخ
لکه ایی ...
بر پیرهن من و تو
---------------------------------------
اندیشه های تیره و پاره و گنگصف میکشند باز برابر من
احساس های خسته و نامفهوم ...مبهوت و گیج و مرده و سرخورده
مغموم ...
شعر ـ کوچک ـ آخر ـ من
...
چیزی درون بودن من دارد
از تشنگی ز غصه و غم زرد میشود
یک حجم مثل رنگ قلم در آب
میپیچد اندرون من و درد میشود
...
میپرسم از خودم که چرا آخر
دلبسته نیست بودنم اینجا را
افسوس هیچوقت ندانستم
مفهوم عاشقانهء فردا را
....
آنوقتها که چشم من از دنیا
همواره طرح ـ روشن ـ خورشیدی
در لابلای بوته ء گل میدید
شاید که دست خواهش جان باید
یک گل برای توشه ء ره میچید
...
احساس میکنم که خزان زده ام
هر چند باغبان به سرم دست میکشد
احساس میکنم که همین او هم
روزی از این امید تبه دست میکشد
...
بر من نگیر خورده که این ابیات
چون من قرین محنت و اندوهند
گلبرگهای خاطره پژمرده ند
لبخند های اینهمه ، بیروحند .
ای کاش بین اینهمه هر چه که هست
دل آرزوی کوچک شادی داشت
این دل ..دلم ...قناری مرده ء من
دل میسپرد و آرزویی میخواست
گاهی به قدر آنچه که خواهش بود
پر میکشید تا لب فردایی
خود میشکفت در دل کوچک او
از شور و اشتیاق ، تمنایی
...
افسوس این قناری افسرده
دیگر دوباره هیچ نخواهد خواند
جز شعر های تیره و نامفهوم
از من ...برای ساره ، چه خواهد ماند ؟
===================================
توصیف کن ...من فراموش کرده ام
...
بنشین ...
لبخند .
من در تمام هنر ها پی تو آمده ام
.
دستت را بکش ...بر پرده های ملتهب یک ساز ...تا زایش یک آهنگ ...حتی اگر بیمعناست ...مثل من
و مثل شعر
و قلم
که میکشد لرزان ...بر پیکر این صفحه
و بخوان
...تا جایی
که میخوانی و نمیشنوی
و عشق..
جرقه ء کوچکی ست بر تن معشوق
و خیال
سفر به شهر های آن سر دنیا ...
میبینی ...تمام ستاره های کوچک خندان را ..
و نگاه ...
بر برکه های آبی و آرام
بر پهنه ء سخاوت یک دشت
...
من خواب دیده ام
که عشق تو آبی بود
...
میشنوی یا خوابی ؟
در شب ...مراقبه ..طولانی ...لبخند .
یا عمق ـ اوج آینه ها ...روشن .
...
چیزی در تو هست
که مرا میخواند
...خیال های کوچک و عاشق
به قدر سینه سرخ ها نا آرامند
من آتش خردی را هوس نمیکنم
و اوج های کوچک تکراری
مفهوم آسمان من نیست
تو هم نه
ببین
احساس های من همیشه از ظرف حرفها بیرون میریزد
به قدر ظرف کوچک شمع
و شعله ای که یک من ـ جاری را
از اندرون یک تن جامد میسازد
...
رفتن ...معنای مبهمی نیست
و نه سکوت ...نه بودن ...آرامش
...
ببین
نوازش های مداوم خداوند
برای خواباندن نیست
.
-----------------------------------------------------------------------
از رشته های کهنهء قالی
تا نبض من که در رگ دستم میلرزد
تا خط ـ آبی ـ روی شقیقهء تو
اشتباه نکن
تاریخ را و گذشته مان را
من و تو نرفتیم
تمام وسعت دنیا
سیالی بود
داغ
- مثل خواستن -
من و تو هم گاهی
گرما زده می شدیم
غرب و شرق زده میشدیم
پس میزدیم و پس زده میشدیم
راه دور نرو
از خودمان گاهی حتی ،
زده میشدیم .
.
..
...
و پیرزن
که در طرح های کوته قالی
رگ های من و تو را
در هم
می بافت
...
..
.
وقتی که هیچ کس به من و تو نگفته بود
برای چه بودیم
...بودن را
بلد نشدیم .
....
غصه نخور مرد
....
دنیا ، بازی های کوچکش
به قدر آبنبات چوبی روی خاک افتاده برای من و تو بزرگ است
...
اما .
یک جایی
یک نفر
یک روز
به من و به تو
خواهد آموخت
...
که اینهمه درد و خارش و التهاب
نشانهء یک عضو بارور است
که دارد می روید
...
بالهایمان را
قول بده
جز به آسمان نسپاری
...
تمام قصه همین بود
نقطه
تمام .
==========================
افق کوتاه و کم رنگ است
و گویی جمله این دنیا
نفس های مرا - کوتاه و ناموزون - ، دگر تنگ است
قلم در پنجه هایم خشک چونان پیکر یک مرده گویا در کفن ، در صفحه میلغزد
نفس گویا که راغب نیست دیگر تنگ نای سینه ام را نیز
و شعر از داغ ـ درد آلود بودن گاه میجوشد
مذاب از سربی ـ یک حس ـ طولانی
میان جای جای دفترم انگار میسوزد .
.....
دلم ، باز از کدامین عشوه گشتی خام ؟
کدامین دانه بازت میبرد تا دام ؟
نفس ،
بنشین و این دم را بگیر آرام
..........
...ملالی نیست ...آهی نیست
که دیگر گاه حتی فرق بین ماه و چاهی نیست
....
ببین این شکوه را خود صحبت ـ سالی و ماهی نیست
چو این اندوه را در بازوان ـ تو پناهی نیست
...
زمن چون خرده میگیری که از رفتن دگر مانده ام؟
دگر یارای رفتن نیست
و
مشکل
بودن ـ سر بر دو راهی نیست.
....
دگر از آسمان حتی دلم تنگ است
و گویی رنگ من بر قامت هر طرح بی رنگ است
ببین وقتی که بودن جمله نیرنگ است
خدا داند که خود حتی نفس ننگ است
...
ملالی نیست ، آهی نیست
ستم یکسان به پشت کوه و کاهی نیست
نگاه از اشک در مینای ـ این اندیشه میلرزد
من اینجا مطلقم ...تا هیچ اندر هیچ بر هیچی .
و اینجا وقت جمع و ظرب و تفریق و مساوی نیست
و مطلق تا سوی ـ منفی و مثبت نیست
ببین باور نخواهی کرد
که دیگر انحنای بودن و رفتن نخواهد ماند
و رفتن برگ میریزد در این محدوده اینجایی که چیزی نیست
من اینجا نقطه ام گویا
از این تاریکی و تنهایی و بیگانگی افسرد در من روح
من این عصیان که در هر دین تو را خواندم
من این روحی که هرگز در تن یک نقطه ناماندم
من این معنای رفتن ،ریختن ، بودن
من این دیوانه در هر سوی کاویدن
چه شد آن در که خود نگشود
آری دیگرم از درد حتی خواهش ـ پرواز ـ آهی نیست
و گر شوق نگاهی نیست ،
راهی نیست .
----------------------------------------------------------------
خموش ...
و عرض شرمندگی
فعلا در مرحله پختنیم
......
آب هایی که از لبه قابلمه میچکد روی صفحه های پاره ء شعر
سهم شما باشد
از جوش و گداز .
...
-------------------------------------------------
به اوج
که مفهوم کوچک خشک شده ایی نیست
و بالهای سخت شده ء من
که در گردشهای متوالی ـ یک لحظه سفر
تازگیها سرم گیج میرود
...
دل کوچک من خواهد شکست
...
من پیش از اینها
در یک جایی که یادم نیست کجاست
اما یادم هست که هست
میتوانستم
به تو برسم
نه به تو .
به یک ستون روشن اندیشه
به اوج عاشق ـ آگاهی .
......
دلم ...گرفته .
که تا به رقص پا میگذارم زمین میخورم
....دلم گرفته
...و از پرواز ...هراس بیهدفی گویا هست
که بالهایم را
در هم ...
مثل آتش سیگاری در خاک ،
خاموش کرده است
.....
دستم را بگیر
سر به هوایی ـ من
نگاه های دائم ـ خواستن است.
.
-----------------------------------------------------------
وقتی که عشق
از زیبایی و از بخشش و از آنهمه پاکی
رسید به نقطه ء بن بست
...که تو ایستاده بودی به تماشا
و من سر میکوبیدم به سنگ
...
و فاصله
...
که بین من و تو همیشه بود ..همیشه ...همیشه
..
و من ....که در تکرار حرفهای تو رنگ میباختم
کم کم ...رنجور .
...
تو ...مرا و عشق را ،
که در دستهای تو خیلی وقت بود درد داشتیم
که روبروی خود تو ، تب کردیم تشنج شدیم مردیم و زنده نشدیم
...باختی معشوق .
...
من ...گریه هایم را کرده بودم ..اینهمه سال
که تو میگفتی عشق را و مرا ...............................بیخیال
...
برای تو ...به قول خودت از دست رفتن هیچ چیز با داشتن متفاوت نبود
و من ...درویش تر از خود تو ،
پیش روی تو از دست رفته بودم
...وقتی که پیاپی میپرسیدم :
" برای تو مهم نیست ...هست ؟ "
و تو میگفتی هست " هست " هست ...که نبود .
....
و گذشته ء من ...که در تو ...همیشه بی تو گذشت
...
و فاصله ...که همیشه بود ...که دوست دارم میشد بیشتر میشد
....
من ...
تمام انچه میتوانستم کرده بودم
و هر چه باید ...بودم
و هر چه میخواستی ...شدم .
و برای تو آسان بود
که بگویی: " باور کن ....که مشکل ...از تو نبود "
و برای من نامفهوم ...که تو ...برای چه ......و چرا ؟
...
فریفتن ....نه ...من همیشه فکر داشتم و چشم و عقل
و احساس ...آنقدر بود که دنیایی را سیراب کند و تو را سیر هرگز
و پایبندی ... " ببین تو آنسر دنیایی ساره ...پایبند!!!!!!... " میخندیدی
... " آگاهی اش برای تو باز نشده . "
.....
ببین معشوق
من با همه ء کوچکی ام و نقصم و عیبم ...و به قول تو نا آگاهی هایم و بچگی ام
فقط ...
یک چیز کوچک عادی میخواستم .
================================
و آنهمه عشق
که روزهای خامی من
لهیب داغ حقیقت
از تو
من را
میسوخت ،
تو را - که منجی من بودی از شفیرگی -
در پیله
احساس های شعله ور من ، سوزاند
باشد بیا که خیر ببینیم
خاکستر نمیشدی هم
با باد
یارای رفتنت نبود
...
نترس
به زودی جای این پوست کنده شده
پر ـ پرواز در خواهد امد
...
..
.
========================
بهار ها که گذشتند
وقتی که در رگ من
هیچ خونی نبود شکوفه کنم
بهار های پیاپی
که خاطرات گذشته را
دخترک بر بادبادکش به هوا می سپرد
...
برو برو بالاتر
...جایی که هیچ یاد نیارم
که من ...سرد ...من خشک ...من بیحاصل ...تمام خجلت بهار را نصیب میبردم
...
بهار ها که گذشتند ...مقابل من
و من ایستاده بودم
که از برگهای من
تو ...تو... عشق
برویی
گل بنشینی
و به حاصل
...
بیحاصل
که گذشت
بهار های پیاپی ...
من ...مثل بوته ء کوچک باغچه ،
گل هایم ،
میوه نشده ،
زرد میشد ، میریخت ، میپوسید .
========================
نگاه هایی به آسمان سبز میشوند
=============================
صوفی ام گوید که اخر توبه کن ....نام او آوردی و می ریختی؟
مست کردی تا سحر رقصیدی و نام حق بر گردنت آویختی؟
گرچه شیدا گرچه عریان گرچه مست نیستم آخر پشیمان نیستم
خویش میدانم نه خوبم نه عزیز در صف خوبان و نیکان نیستم
لیک من اینم خدایم شاهد است قصد من گمراهی و آزار نیست
وین سزا این کرده را بس کز همه هیچ کس رقاصه را غمخوار نیست
کس نخواند غصه ها از خنده ام وانکه داند آنسوی این پرده هاست
هیچ کس از رنج من آگاه نیست ور نه او داند که این مستی بجاست
من اگر مستم اگر بیابرو خویش میدانم گناه_ کرده را
گرچه آنسو نیست ره اما که هست در دلم شوق _ دریدن ، پرده را
من ز دنیا خود جز این ناموختم کو بریزم می به جام دیگران
دست در خم آورم سرمست و باز یا بخوانم یا برقصم بی امان
باز میپرسد چرا دیوانه وار مست میرقصی بدون _ ساز و چنگ
یا چه سان چونان به شیرینی خوری کو نداند کس که مستی با شرنگ؟
هر زمان پرسی مرا چون و چرا یک زمان پاسخ گوی این مست باش
یا سوالم بشنو و خاموش شو یا فقط یک لحظه دور از هست باش
من حریرم جامه’ پشمینه ام کیست این مستی که عریان در من است؟
یا تو گر اویی و با اویی بگو نقش _این آتش چرا بر دامن است؟
ادعایی نیست این رقاصه را خط نمیداند ، نمیداند نماز
وانچه از هستی چنان آموخته ست ، خود همین سرمستی است و رقص و ساز
در دلم اسرار_ رنگ و حرس نیست سر _ من این رقص و این دیوانگی ست
تو ، نمازت سجده بهر _ سگ گهی . دشمن _ ما هر دو دیو _ خانگی ست
هیچ گه گویی چه مغروری به خود؟ خوار چون بینی چنین رقاص را
یا مرا اینسان ملامت میکنی هیچ دانی حق _ حق الناس را ؟
من اگر رقصم به این آواز _ چنگ چشم بسته م بر قضاوتهای سخت
من نه چوپانم نه شاهم نه حدیث، باز گویم همچو تو بالای تخت
من گنه کارم در این شک هیچ نیست کو زنزدیکان _ آن شه نیستم
من نمیدانم تو حقی یا که من کز گنه های تو آگه نیستم
من فقط رقاصم ، عارف نیستم بیش از این دندان به لب گیرم ، خموش
===========================================
ای تلالو ای آرزوی نیازمن تو را خواب دیده بودم باز
بین ابریشمی طلایی رنگ
محو احساسهای نقره نشان
میشدم مست پاک و بیتقصیر
تازه میگشتم از هوای بهار
چشمه جوشید در میان اطاق
وسط ـ کف ، به روی سجاده
هوسی رنگ ـ مس مرا میسوخت
بوی نمناک ـکاج میآمد
تب ، مرا غسل داده بود به عطر
گونه ات نازک و اقاقی رنگ
مثل برگ بنفشه قبل از صبح
از حرارت چونان شراب شدند
در دلم دشت ـ لاله گل میداد
توهزاران هزار قطره شدی
شعله چون زد میانمان احساس
ره گرفتیم سوی چشمه ء آب
تو از آنسوی هر چه دریا بود
من از این سو ز شهر و کشور ـ خواب
تا رسیدیم و شد یکی ، یک آن
دل ـ سجاده چشمه را نوشید
تو و من شد بخار ـ نرمی و صبح
خواب ـ پاک ـ مرا زهم پاشید
---------------------------------------------------------
گاهی دلم میخواهد
خدا کوتاه بیاید
بعد...
جای اینهمه امتحان و بدو بدو
برویم باهم یک کافی بخوریم
مهمان ـ من
بیچاره او هم شاید
گاهی از ناله و زاری خسته بشود
دلش بخواهد با یکی
سر چیزهای کوچک و بیمعنی
الکی بخندد .
...
------------------------------------------------------
ه یاد بیاوریادت نیست
یادت رفته ...میدانم
از تحسین ـ زیبایی شعر های مرده ء من شروع شد
و رفت ...تا هر چه که من بودم ...حتی نگاه حتی لبخند حتی نفس
و عشق
که شکوفه میکرد برآب
...از عمق
برگ میزد
و گل هایی میرویید رنگ خورشید ...رنگ خون
...
تا پایان
یک لبخند سوخته را بیشتر فاصله نیست
...
همیشه یادت باشد
همیشه
..
از تولد ...تا مرگ
از زیبایی ...تا زشتی
از خوب ...تا بد
از شیرینی ...تا تلخی
از عشق ...تا اندوه
فاصله همان شیار های کوچکی ست
که من و تو
دستمان را باز میکنیم به دو طرف
و رویش راه میرویم
...
همیشه یادت باشد
هر وقت یکی از دست هایت
از آن یکی دست پایین تر بود .
...
وزن یک تعادل را
چیزی به سبکی
پر یک پروانه
یک قطره اشک
یا آه
میتواند برهم بریزد
...
تردید نکن
خود تو
مگر همه ء زندگی
بین خدا و شیطان راه نرفتی ؟
===================================
پیشتر آ
معشوق ـ هراسیده ء من
و جامت را
به قدر آینه از من پر کن.
من اگر بجای تو بودم
.... آنوقت ،
از شرنگ ـ تو مست می کردم
تمام لحظه ء بودن را
و روی جامهای تهی پای می کوبیدم .
...باور کن
که تا شرنگ اثر می کرد
همه ء دنیا را دویده بودم
همه ء خوبیها و بدیها را ...زیسته بودم .
و آخرین لحظه
که جرعه ء آخر را پیش تو می گرفتم ،
===========================
به آسمان
خورشید ...دستم را میسوزد
ببین
چقدر آسمان کوتاه است .
خورشید را فوت کن
باد که وزید ...اگر درست بدوی ،
نخش ، تمام ستاره ها را به بند میکشد
بعد ...
برادر کوچولو ، در دوربینی که از کمد بابا برداشته
ستاره ء دنباله دار را لبخند خواهد زد .
.
بخند
با یک تکه ابر
اشک هایت را پاک میکنم
که صورت آرزوهایت
خراش نیافتد .
==========================
من و تو از ستاره های دور آمدیم
که باغ های بی بهار
و ماهیان بی قرار را
خبر کنیم
من و تو و تن درخت های خشک و ماهیان سرخ گم شده
قرار بود .
که از زمین مرده
از میان فصل های خامش و عقیم
و از میان آتش و غبار و مه
به سوی دشت های باز
خیال های پاک دور
به لحظه ی تولد جوانه ها
گذر کنیم
من و تو و درخت ها و ماهیان
تمام آهوان دشت
و هر که میرسید که یک جوانه را بغل کند بیاورد
قرار بود
به شهر تازه ایی که دور نیست
به سرزمین روشن ستاره ها و شمع ها
به روزهای شاد و خوب
به خنده های دائم و عمیق
به لذت و خدا و آشتی
سفر کنیم .
من و تو ...خشک
من و تو ...یخ زده
من و تو ....سوخته
بلند شو
بلند شو
خیال کن
من و تو و درخت ها و ماهیان و آهوان دشت
و هر که میرسید
که کودکان تازه و شکفته را بغل کند بیاورد .
...
من و تو ...گريه ،رنج، درد
من و تو ...آه و اشک
من و تو ....ماهیان مرده ، برگهای زرد
من و تو ...شعله ،دود، جیغ، داد
من و تو ...نسل آهوان رو به انقراض
من و تو ...صد دریغ ...
من و تو و جوانه های سم زده
==========================
من از تو بسیار گفته ام
و از تو شنیدن
روئیای کوچک و کوتاهی بود
...
چه حافظه ء کوته یی دارد احساس
و چه دستهای بلندی آرزو
....
از قبیله ء تو خسته م
که دختران کوچک معصوم ،عاشق بودن را یاد می گیرند
وقتی که معشوق
در گوششان میخواند
فراموش کردن کار سختی نیست
من ...
ناتوان از گسستن نیستم
و نه حتی از رفتن می ترسم
همیشه درهای باز هست
و آغوش های گشوده
و لبخند
و فردا
و من
و عشق
...
من
از تو
که معنای خوبی را به من آموخته بودی
بدی را در رنجم
..
و آغوش های گشوده و لبخند های دائم و بسیار
نه احساس های روشن و آرام
التیامم نمی دهد
..
پی خواستن نیامده بودم
که خواسته یا نخواسته بروم
...
من ...در تو ...در جزء کوچکی از بودن
زندگی را و حیات را و خوبی را و بودن را و عشق را و نفس را و ریشه های اصلی روئیا را
می جستم
...
من از قبیله ئ تو ...خسته م
از انجماد دائم احساس های شاد
در ضربه های مکرر و محکم
جایی که حتی امید امن نیست
گریختن نه ...
من ...رانده شده بودم .
رفتن نه
جایی برای ماندن نداشتم
و بریدن نه
چیزی برای چنگ زدن
نیافته بودم .
و تو همیشه گفتی که خدا هست
خدای تو را
من دیدم
کاش خودت هم
گاهی
می دیدی.
----------------------------------------------------
پدرم ...اولین بار که به دستم داد
دیدم
از نزدیک
قلبی کنده شده بر قامت درخت پیر باغ
و انگشتانم
لغزید
بر دو نام
که دارایی من بودند .
داشتن را
آنوقت آموختم
و بعد ها
که بابا ...هنوز هم در شعر های من
خشم را و غصه را و تاریکی را خط میزند .
و ماما... که همیشه از نوشته هایم
میفهمد حال گریه داشتن را .
...
معشوق من
قلمش
تیز ترین خنجر دنیا بود .
یادش نیست
اما
لباس های پاره پاره من
در کمد قدیمی
فراموش نمیشوند.
یکی از سرزمین های دور
او را ...موظف کرده بود به نوشتن
...
مرا که رها کرد
قلمش
یادش رفت .
...
من
قلم فراموش شده ام را
وقتی چمدانم را گشودم
که عطشم را بنشانم
بر روی دریا ها
در اوج
میان لباس های مچاله و خیس از اشک
...
بازیافتم .
==============================
اندیشه هایم...
که از مرده ء هم زاده میشوند
...
هر نفس
من
آنقدر تازه شده ام
که صد سال وقت میخواهم این نورسیده را بشناسم
...
بعد از اینهمه سال مراقبه
هنوز نفهمیده ام
که
ساره منم یا من ساره
بخند
من هم
گاهی خندیده ام و گاهی گریسته
و هیچکس نگفت
من
که در اینهمه تاریکی
باور کن جلوی چشمم را هم
در اینهمه سرگیجه
نمی توانم دید
واقعی ترم
یا من
که شبها جای خوابیدن
در خورشید و نور و وصف نشدنی ها راه می روم
به من بگو
...
من
تمام داشته هایم
آنهایی ست
که در مشتم هرگز نفشرده ام
نگاه داشتن را
نه که بلد نبودم
من که از نسل بلبل های وحشی * بودم
هرگز نتوانستم
در قفس هیچ رابطه ایی
هیچ چیز را نگه دارم
حتی تو را
که نفسم بودی .
.............
..============================
لباس حریر کوچک صورتی
و گل های خشک شده
و من
فرق زیادی نداریم
هر سه را
دیگر یادت نیست
...
عادت شده
موهایم را همیشه آنطور درست می کنم که دوست داشتی
و خنده هایم
گاهی هنوز بوی خنده های تو می دهد
دست خودم نیست
...
گلهای سرخ خشک شده در بغلم می شکنند
و خار در دستم
و بغض در دهنم
و روح در بدنم
ودلم در دست های تو
یا نه
شاید گوشه ء متروکی
شاید بر سر راه
شاید حتی زیر پایه های تختت
چروکیده و پلاسیده
وقتی هنوز فکر میکنم
که حتی نبودی ببینی
...
شاید
آنقدر به عجله آمده بودم تا اینکه منم
که برسم به قلهء آرزوهای تو
و آنقدر دویده بودم
که راه بازگشت را
بلد نیستم .
...
بپرس ...
به چه دلخوشی دختر
دلخوش؟
لبخند.
دلخوشی هایم
وقتی می دویدم
که به تو برسم،
از جیبم
افتاده
گم شده است .
=============================
زندگی ام را
در فشار محکم انگشتانت
بر رگهای زنده ام
می گرفتی
...باور نمی کنی
که دفاع را
حتی اگر
وحتی اگر بلد بودم هم
نمی توانستم.
***
می خواهی ،
:
داد بزن ... بر من ...داد بزن ساره
نمی توانم معشوق
نمی توانم
وقتی که بغض دارد خفه ام می کند .
پس بایست ...مقابلم
می ترسم
مقابل نه
کنارت مرا نگه دار.
***
حس می کنم
که شاهرگهای بودنم را می بندی
من اما ،
فقط افسوس می خورم .
....
دفاع را بی خیال
وضع من خرابتر از اینهاست
اگر نه
برای حس کردنت
حتی وقتی آمده ایی
که هستی ام را خاموش کنی دلم تنگ نمیشد .
مرا ببخش
مرا که تشنه ء دادن بودم
و از گرفتن
بلد نبودم معشوق .
...
تو فکر میکنی
که درد کشیدن های بی صدای من
تو را بی رحم کرد .
من
اجبار را ...به تو نمی توانستم
و اندوه های دائمم
که برای گفتن خیلی حقیر بود
..
می ترسم
از تو
و از خودم
که مالامالم از تو و از عشق
مرا ببین
که ترسم را به آغوش خود تو خواهم گریخت.
کنایه هایم
که
خشم های آتش توست
از من سرریز می شود
...
و مرگ
از روبروی تو ایستادن هنوز راحت تر است میدانی.
من ،
زن ایرانی بودم
و دست خودم نبود
تحمل و خواهش و نداشتن و سکوت و آرزو حتی
من ...
فقط خواستم
هر آنچه داشتیم را
نگه دارم
...
همان که تو همیشه گفتی هیچ چیز نبود
همان را
من
در لرزشهای مکرر اشک
می دیدم
می گرفتم
می فشردم
زجه می زدم
و پیش تو می گرفتم و می گفتی
که پلاسیده است
احساس های دائم ـ عشق
سرزنشم نکن ...
اگر به گذشته چسبیدم
در حال ...تو را
تو را معشوق
تو را که هستی من بودی
از دست داده بودم
...
راست می گویی
جنگ تن به تن
که آخرین راه است .
و تو
که نمی دانم می دانی
که من فقط خواهم ایستاد
و تو فقط خواهی زد
وقتی که عشق
دیوانه ات میکند
زخم های زده را همیشه بوسیده ایی
و من
تو را
به پاس زخم های خوب شده
نفس نفسم
تقدیس کرده ام
...
من از تو زیاد نخواستم معشوق
فقط
آنقدر به عشق معتاد بودم
که نمی دانستی
توان ترک نخواهم داشت
دستم را به تخت ببند
و می دانم که خواهی بوسید و خواهی گفت
که به خدا برای خودت است
من ...
قدمهای تو را خواهم شمرد
وقتی تو نیستی
نفس های به شماره ء من را بشماری
.........
زندگی ام را
در فشار محکم انگشتانت
بر رگهای زنده ام
می گرفتی
نگران بودم
و به خدا مبالغه نه
و دروغ نه
و دورویی نه
که نگران بودم
که به تو.........
فشار می آید
و تو ناراحتی .
وقتی حتی توان نداشتم
که بگویم
تو را به خدا آرام باش .
اشعار این وبلاگ دارای شناسنامه می باشند