پروانه آبی

عشق..!!!

seensokoot — Mon, 23 Nov 2009 16:59:14 GMT

از زد و خورد های قدیم عشقی بو گرفته

واندوه اندوه و بازهم اندوه

تا من ،خفته با لبخندی از سر خرسندی !

تا نوازش های صبح به صبح معشوق

وین آرامشی که دارم در بالکنی طبقه چهار !

تا مادرم که تدارک میهمانی می بیند

و پدرم که از معشوق قدیمی ام همیشه می نالید .

دارم فکر می کنم خودم را

چقدر بدبخت می توانستم کرده باشم !

وقتی عشق ....

موجود وحشی ناشناخته ایی بود!

بازی ذهن

seensokoot — Wed, 18 Nov 2009 19:37:52 GMT

تن نده

به بازیهای کوچک ذهن

من و تو از این چیزها پیر تریم

لجن

seensokoot — Fri, 13 Nov 2009 05:14:43 GMT

من و تو یاد گرفتیم

سرمان را تا ته بکنیم توی لجن

و فکر کنیم به ماهی های سرخی که می رسند به دریا

و فکر کنیم به گلهایی که روی لاشه ی ما خواهند رست.

عادت کرده ایم به تعفن

وقتی فکر می کنیم هر که غیر از ماست نجس شده ،بو می دهد .

تا خرخره از گل و لای پریم

که گند ِ چنین افکاری خفه مان نکرده هنوز

هدیه

seensokoot — Thu, 12 Nov 2009 19:09:16 GMT

وقتی که چوپانان ،

گله های گوسفند را قربانی می کردند ،

هیچ گرگی ، که نه هیچ روباهی ،

سر بریده نشد .

وآنک که گرگها از گرسنگی چوپانان را دریدند

٬ پوست گوسفندان، خرقه ی درویشی ِ ایشان بود .

زین میان ،

گوسفندانی زاده شدند ، بی چوپان

و چوپانانی ، بی گوسفند .

گرچه در عصر آتش و آهن ،جایی برای چوپان و گوسفند نیست!

..........

چشمت را باز کن فرزندم

من نه که تو را به آفتاب

که آفتاب را به تو

هدیه می کنم.

...........................................

ارگ کریمخان

seensokoot — Wed, 04 Nov 2009 20:47:53 GMT

من از قبیله یی وحشی ،دورافتاده در تاریکی درّه ایی دور، نیستم !

نه از آنان که خون خوردن را، پیش از پستان گرفتن از مادرانشان یاد گرفته اند.

و نه آنان که سرگرمی شان ، الهام گرفتن از فلاکت مردم بود، با اشک تمساحی بی بنیاد و شهرتی آمیخته با شهوت .

****

مادربزرگِ پدرم بیهوده کودکی های پدرم را در بازی های ارگ کریمخانی شکل نمی داد.

آنجا که حاکم ، وکیل الرعایای مردم بود .

وینک من ،....

ایستاده در آوار ِحصار ِ قلعه ایی شکسته ،

اندوهِ مردانِ شلاق خورده را احساس می کنم

از چشم های کبودِ زنی که حق طلاق ندارد، می بینم

وز گوش های کودکانی که شدت سیلی کرَشان کرده، می شنوم

و افسوس ....

اینجا سرزمینی ست که نسل اندر نسل

پسران به پدرانشان در زنجیر

و پدران به پسرانشان در زنجیر

، افتخار کرده اند .

پاشویه

seensokoot — Wed, 04 Nov 2009 17:20:50 GMT

از دشت های باز و بزرگ

تا تو ،که پیچیده ترین معنای خرسندیم بودی

شرق را و غرب را دویده بودم .

***

وینک که می گشایی برابرم آغوش ،

چونان خورشید بر ساقه های آبی نیلوفر

آرامم معشوق ، آرامم.

***

پس پاشویه کن تاولِ دویدن و نیافتن را

زیرا....

احساس می کنم مأوایم را ،

بازیافته ام .

گذشت

seensokoot — Wed, 28 Oct 2009 03:01:12 GMT

همین اول کار

گذشت شور و شوق جوانی، معشوق

افسوس

چه زود پیر شدیم .

***

سرم را

می گذارم به دامن تاریکی ها

و فکر می کنم

به خوشه های آبی گندم

و به دستهای نازک خورشید !

***

بهار های مکر گذشت

و سینه سرخ های مرده و پیر

نشسته درست در برابر هم

آواز مشترکی را زمزمه نکردند

آنچه بود

ناله های کوچک گرسنگی بود

و اندوه زیر لبِ دلباخته ایی، افسرده !

در

seensokoot — Thu, 22 Oct 2009 08:29:44 GMT

ببین چطور رنگ می شوند

بهار های سال های نو برابرم

ستار های من به دست عشق

چگونه شادمانه لمس می شوند پرده پرده گوشه گوشه در سراسرم

مرا ببین که انتظار صبح را کشیده ام

مرا که مثل غنچه ها ز فرط شوق

حجاب های غفلت و غم و گناه و درد را ،

چو پیرهن گرفته از خلوص اشتیاق می درم

مرا ،مرا که دست های بیدریغ ِعشق

شکوفه های تازه تاج های نور ،تورهای صورتی نهاده بر سرم

ببین ، بدان

من ازسپیده ها و دشت های باز

نیامدم ،

من از سیاه چاله های غربت از نمور تنگنای روح خسته ایی شکسته بال می رسم

ببین من این منم که مثل شاخه های بوته های توت سرخ

گرفته پا میان خار و خارزار به گل نشسته میوه داده ام

مرا که تشنه بودم و ز چشمه های عشق پر شدم

مرا که خسته بودم و ستاره بر شبم حرام بود

مرا که فکر کرده بودم آه و غصه ها مدام بود

بیا به بر بکش مرا جهان

من از تمام شور ها و نورها

من از خیال های خوب قصه ها

و از پرنده های عاشق سفید آسمان

من از کلام های زنده ، از بهار های تازه ، از سرود های سبز ، پر شدم

گذشته ها گذشت !

چو سنگ کوچکی میان التهاب و کوه بار ، در شدم

رویا

seensokoot — Sun, 18 Oct 2009 01:42:18 GMT

عشقم را

دردم را

حرفم را

تعبیر کرده ایی

پس فکر کن ، خیال کن

شعر هایی که بوی کافور گرفته باشند را

پس ببین ، خیال کن

پرواز سینه سرخی را در دوردست

و قاب شکسته ی پیش پای تو در میانه

تو....،

کتاب شاعر در دستت خیس!

ایستاده پشت پنجره

....

با من که را

وز من کدام را

تطهیر کرده ایی ؟

....

خوابم را

تعبیر کرده ایی !

........................................

You have interpreted
my love
pain
written words
my aim

So think about it , and imagine
imagine that all my poems smell like camphoe
...
so then start to see, imagine
a robin flying away far away
a broken frame case on the ground and you standing in the middle
holding the poet's book all wet
...

who have you cleansed by my poems ?
what have you done and what did you understand

from my desires and with my wishes

...

You have interpreted my dreams!!

انار

seensokoot — Wed, 14 Oct 2009 17:07:51 GMT

"دلسپرده ی سرزمینهای دور

دل بسته ی آنان که دورند از ما"

این منم

در نگاه تو

که تکرار می شود .

و در نگاه آنانکه از دور دست می بینند .

وقتی افق مه آلود است ،

آفتاب ، تن می زند به راکد ِ مرداب

چونان حقیقتی بزک شده

آنسان که منم

در نگاه تو

که تکرار می شود.

روییده بی ادعای هیچ رویشی ،

در انجماد لحظه های خشک شده در آلبوم

و رنگهای غلیظ خشک شده روی بوم

آنان که از درونِ من بودند وآنان که از برون

و چه می دانی کدامیک حقیقت ـ من بود؟

هیچ ! ...

گذشته از اینهمه طاعون

در شهری دوردست

گمشده مرا یافت،

تیره و زخم خورده ، خمیده و مشوّش

تا در پاشویه ی وجودی ملتهب از دانستن ها

و ندانستن ها که حفره های خالی روحم بودند،

گم شد در من ، حسرت ـ هر چه از دست رفته بود

اندوه ِ هر چه مانده بود

وز پس آن ، ترس از تمایز .

وینک منم که می نویسد از نو

وینک منم که گله ندارد

وز گفتن ،.... همین کافی که بدانی

انار های سرخ باغهای پَرَک

بهای گلهای سرخ روی میز نیست .