رفت

او هر که بود از مه و باران نبود ، رفت

                                                   از جمع مهربانی یاران نبود ، رفت

دل بسته بود دل ،که خدا داند او ندید

                                          وز دل که برد با خودش آخر چه سود ؟ رفت

از درد های مصری او واگرفته ام

                                           دل لاعلاج ِ زهری مرحم نمود ، رفت...

آتش زدم به دامنم از ننگ و نام عشق  

                                      خرمن چو سوخت حاصل آن شعله ، دود رفت 

افسوس سنگدل به تمنا بهاش نیست

                                           گل گشت آبرو و به همراه رود رفت

آری هنوز در نمک است این سیاه زخم

                                            فریاد من سکوت شد، از او سرود :" رفت "

چون پا به روی دشت شقایق نهاده بود

                                               دل هم ز فصل حادثه پنهان نبود، رفت