برایم قصه گو امشب بگو زان قصه ،کو، می گفت
" گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ و بازیگوش ...که او یکریز و پی در پی ...دم خود بر گلویم سخت بفشارد..."
بگو ،از قصه ء تکراری آزادی و صلح و خدا، خسته م
بگو من ، دیده از آن وعده های خالی ا ت شسته م
دلم حال و هوای کوزه گر دارد.
...
بگو آری به یادت هست ؟
***
مرا او ساخت ؟ یا او طرح زد ؟
هرگز ندانستم
به یادم هست اما آن قدمهای نخستینی که آوایش درون گوش من می خواند
{ برو آری برو ترس از بیابان نیست ...بدان ترس از نگاه این و آنان نیست
بخوان حتی اگر فریاد ِاین سوتک شکافد خواب جمعی را
بزن حتی اگر دستی گرفت آن سوتک و این گوش را تاباند }
نمی دانم اگر او بود
مرا می خواست یا می راند؟؟
ببین من سوتکت در دست و جرات در دلم باقی ست
و می خواهم که آری بشکند دادش {سکوت مرگبارم را }
نگاهم می دود حیران و دیوانه میان کوه های مروه و دشت مزینانت
و آری این نَفَس ...این دِین ...
این حسّی که" باید زد"
نه از آن گوش تابانیده باور کن نمی ترسم
نفس های مرا بشمر که من تا آخرین، هستم
ولی ...من ...من که آن حوای خوب قصه هایت نیستم دیگر!
ولی من نیروانای تو، نه ... حتی اهورای خودم هم نیستم آخر.
ببین حتی قلم با من دگر عهد نخستین را چو بشکسته ست
صدای من ... چو تردید از دمیدن در نوای نای خوش آهنگ و پاک سوتک آری مظرب گشته ست
نفس آرام و آهسته ست
بخوان ای قصه گو امشب
مگر یکشب توانم خفت
که خوابم هر شب اندر دامن اندوه بشکسته ست
....
بگو ما هر گنه کردیم بر پای تو خواهد بود ؟
وگر اسم تو را آریم خود این تیرگی ، نام تو را هم تیره خواهد کرد ؟
چنین من می نهم شب زیر بالش سوتکم را ...
غصه می داند.
...
ولی من با دل و احساس های کودکی ها آرزو کردم
یکی یک روز باور کن
از این سوتک ...از این نای گرفته ئ من
وزین شب
این شب طولانی ـ اندوه ،
خواهد خواند .
من آن کودک نبودم حیف
اما خواب هم هرگز نرفتم خوب میدانی
تو در گوش من ای از اوج ـ پاک عشق هم برتر ،
به رسم دوستی
آری به رسم دوستی ،یک عمر می خوانی .
وگر ماند و نماند از آرزویم هیچ
تو خود آن آرزویی بعد از این هم پاک می مانی
تقدیم به کسی که سالهاست می خواستم براش بنویسم .
" گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ و بازیگوش ...که او یکریز و پی در پی ...دم خود بر گلویم سخت بفشارد..."
بگو ،از قصه ء تکراری آزادی و صلح و خدا، خسته م
بگو من ، دیده از آن وعده های خالی ا ت شسته م
دلم حال و هوای کوزه گر دارد.
...
بگو آری به یادت هست ؟
***
مرا او ساخت ؟ یا او طرح زد ؟
هرگز ندانستم
به یادم هست اما آن قدمهای نخستینی که آوایش درون گوش من می خواند
{ برو آری برو ترس از بیابان نیست ...بدان ترس از نگاه این و آنان نیست
بخوان حتی اگر فریاد ِاین سوتک شکافد خواب جمعی را
بزن حتی اگر دستی گرفت آن سوتک و این گوش را تاباند }
نمی دانم اگر او بود
مرا می خواست یا می راند؟؟
ببین من سوتکت در دست و جرات در دلم باقی ست
و می خواهم که آری بشکند دادش {سکوت مرگبارم را }
نگاهم می دود حیران و دیوانه میان کوه های مروه و دشت مزینانت
و آری این نَفَس ...این دِین ...
این حسّی که" باید زد"
نه از آن گوش تابانیده باور کن نمی ترسم
نفس های مرا بشمر که من تا آخرین، هستم
ولی ...من ...من که آن حوای خوب قصه هایت نیستم دیگر!
ولی من نیروانای تو، نه ... حتی اهورای خودم هم نیستم آخر.
ببین حتی قلم با من دگر عهد نخستین را چو بشکسته ست
صدای من ... چو تردید از دمیدن در نوای نای خوش آهنگ و پاک سوتک آری مظرب گشته ست
نفس آرام و آهسته ست
بخوان ای قصه گو امشب
مگر یکشب توانم خفت
که خوابم هر شب اندر دامن اندوه بشکسته ست
....
بگو ما هر گنه کردیم بر پای تو خواهد بود ؟
وگر اسم تو را آریم خود این تیرگی ، نام تو را هم تیره خواهد کرد ؟
چنین من می نهم شب زیر بالش سوتکم را ...
غصه می داند.
...
ولی من با دل و احساس های کودکی ها آرزو کردم
یکی یک روز باور کن
از این سوتک ...از این نای گرفته ئ من
وزین شب
این شب طولانی ـ اندوه ،
خواهد خواند .
من آن کودک نبودم حیف
اما خواب هم هرگز نرفتم خوب میدانی
تو در گوش من ای از اوج ـ پاک عشق هم برتر ،
به رسم دوستی
آری به رسم دوستی ،یک عمر می خوانی .
وگر ماند و نماند از آرزویم هیچ
تو خود آن آرزویی بعد از این هم پاک می مانی
تقدیم به کسی که سالهاست می خواستم براش بنویسم .
+ نوشته شده توسط ساره در دوشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1388 و ساعت
10:54 |
