شب هست و ستاره نیست
ستاره حلقوم فریاد زدنش، در دست چهار دیوار فشرده است
ستاره خاموش است
همچون نفس که آیت موهومی ست از گفتن
شب هست .شب هست و ستاره .... نیست .
با آن عظمت،
وقتی فرشتگان خداوند به بهانه ی نامعلوم آتشش زدند ،
جز آرزویی سوخته در خاکستر ،چه می توانست باشد ؟
شاید وهم تصور ِ کوتاهی
پا گرفته از داستان های پدر بزرگ
که پای نارنج های بالای سرمان به همان ترشی و بی آبی به بار می نشست
تا گنجشکهای لاغر و سیاه
صبح تا صبح
دانه های تلخ نابارورش را به کودکانشان بخورانند .
***
شب هست و ستاره نیست
وز سینه سرخ ِ مرده ، وسط ِ جاده
تا من ،تا خود من
فاصله، جنون ِ یک لحظه ست
کنون که می تواند باشد
همین امشب
که شب هست و ستاره نیست .
فرورفته عمیق ،در رویاهای شیرنش معشوق
فریادهای مرا ، به دیده ئ لذت خواهد شنید
و رفتن و دل کندن چه آسان خواهد بود
چونان مرغابی زیر آب ،که پرستوهای بالاسرش را در اوج می پاید .
شب هست شب هست و همیشه بود
وقتی ستاره های مرده و علیل
صبح تا صبح به شن می نشستند
من
و دختران ساده و کم عمق به گردنشان می آویختیم
واکنون که ذره ایی آگاهی پولکهای داغ شوره زده را بر پوستم می سوزاند
احساس می کنم
شب هست و همیشه بود
و شاید باید همینجاها جایی ، جا زد
برید ،
همین امشب که شب هست و ستاره نیست .
......
افسوس
شاخه های سیاه کرده در گلدانهایی که معشوق با چشم های بسته آب می دهد
مرا می پایند
و او
که اندوه مرا نگفته احساس می کند.
حتی در این تاریکی
با چشم های بسته و ملتمسش
مرا می پاید
وقتی خمیده و تیره
دیوانه وار بر صفحه های کوچکی که نمی بینم تند تند دست می کشم
و شیشه ء میز از کلماتم می لرزد
می لغزد لیوان آب ، لب تخت، از خواب آشفته معشوق، می کوبد پا به تخت .
***
خط می زنم
از نو ، از نو
: ساعت چهار صبح
شب هست و ستاره نیست
من اما
انگشتم را می کشم به پوست نم زده ئ دیوار
و صورت عرق کرده ام را می فشرم به گردنت
تا قصه ئ خورشید را
با زبانی که تا بحال نشنیده باشیم
در گوشت زمزمه کنم
................................................................................
Its night , night and there is no star
Stars are off ,are mute
Star's throat is pressed in the hands of four walls surrounding it
and so it is, fictitious as breath when it is a sign of trying to say an unknown word
it's night , night and there is no star
with all that greatness and immensity
when the angles of God burned the star for unknown reasons
what could be left of the star other than burned wishes under the ash? m
maybe a groundless brief imagination
coming to life from grandfather's stories
growing atop of our heads like the Naranj tree, it's fruits sour and bitter
so that every morning , dirty thin sparrows feed it's bitter seeds to their young
Its night , night and there is no star
and from the dead robin in the middle of the road to me, myself
the distance is a fine line of madness
and it can be now
right now , tonight that the night is as dark as it could be but there is no star
and my love , deep in his sweet dreams , will hear my shallow groaning mixed with his joy in his dream and won't be able to tell if the sound is of pain or pleasure
maybe there should be somewhere maybe here to stop and stare
like a bird under the water staring at swallows high in the sky
and maybe that somewhere should be here ,right there
dead branches with black leaves look at me from their vase
and him, love of my life ,
even in the dark with his eyes closed is watching me
and I remember the pain in his eyes when the apple branch died
and I cross out what I was writing quickly , rapidly
the glass table under my notebook shakes
so does the glass of water beside his bed shaking from him having bad dreams hitting the bed his feet , moving restlessly side to side
and I write , and I write
it's night , night without a single star
but I
I will press my sweaty face on your neck
caressing you with my fingertips
and I will sing the story of the sun ,
in some language none of us knows
like a lullaby.
