بازی ذهن

تن نده

به بازیهای کوچک ذهن

من و تو از این چیزها پیر تریم

لجن

من و تو یاد گرفتیم

سرمان را تا ته بکنیم توی لجن

و فکر کنیم به ماهی های سرخی که می رسند به دریا

و فکر کنیم به گلهایی که روی لاشه ی ما خواهند رست.

عادت کرده ایم به تعفن

وقتی فکر می کنیم هر که غیر از ماست نجس شده ،بو می دهد .

تا خرخره از گل و لای پریم

که گند ِ چنین افکاری خفه مان نکرده هنوز

هدیه

وقتی که چوپانان ،

گله های گوسفند را قربانی  می کردند ،

هیچ گرگی ، که نه هیچ روباهی ،

                                      سر بریده نشد .

وآنک که گرگها از گرسنگی چوپانان را دریدند

                            ٬ پوست گوسفندان، خرقه ی درویشی ِ ایشان بود .

زین میان ،

گوسفندانی زاده شدند ، بی چوپان

و چوپانانی ، بی گوسفند .

گرچه در عصر آتش و آهن ،جایی برای چوپان و گوسفند نیست!

..........

چشمت را باز کن فرزندم

من نه که تو را به آفتاب

                     که آفتاب را به تو

                                            هدیه می کنم.

 

 

 

...........................................

 

ارگ کریمخان

من از قبیله یی وحشی ،دورافتاده در تاریکی درّه ایی دور، نیستم !

نه از آنان که خون خوردن را، پیش از پستان گرفتن از مادرانشان یاد گرفته اند.

و نه آنان که سرگرمی شان ، الهام گرفتن از فلاکت مردم بود، با اشک تمساحی بی بنیاد و شهرتی آمیخته با شهوت .

****

مادربزرگِ پدرم بیهوده کودکی های پدرم را در بازی های ارگ کریمخانی شکل نمی داد.

آنجا که حاکم ، وکیل الرعایای مردم بود .

وینک من ،....

ایستاده در  آوار ِحصار ِ قلعه ایی شکسته ،

                                                 اندوهِ مردانِ شلاق خورده را احساس می کنم

                                                از چشم های کبودِ زنی که حق طلاق ندارد، می بینم

                                                وز گوش های کودکانی که شدت سیلی کرَشان کرده، می شنوم  

 

و افسوس ....

 اینجا سرزمینی ست  که نسل اندر نسل

 پسران به پدرانشان در زنجیر

 و پدران به پسرانشان در زنجیر

                        ،  افتخار کرده اند .

 

پاشویه

از دشت های باز و بزرگ

تا تو ،که پیچیده ترین معنای خرسندیم بودی

 شرق را و غرب را دویده بودم .

***

وینک که می گشایی برابرم آغوش ،

چونان خورشید بر ساقه های آبی نیلوفر

آرامم معشوق ، آرامم.

***

 پس پاشویه کن تاولِ دویدن و نیافتن را

زیرا....

احساس می کنم مأوایم را ،

بازیافته ام .

 

گذشت

همین اول کار

گذشت شور و شوق جوانی، معشوق

افسوس

چه زود پیر شدیم .

***

سرم را

می گذارم به دامن تاریکی ها

و فکر می کنم

به خوشه های آبی گندم

و به دستهای نازک خورشید !

 ***

بهار های مکر گذشت

و سینه سرخ های مرده و پیر

نشسته درست در برابر هم

آواز مشترکی را زمزمه نکردند

آنچه بود

ناله های کوچک گرسنگی بود

و اندوه زیر لبِ دلباخته ایی، افسرده !