پیرهن یوسف

گرفته غبار

تفنگ لب طاقچه

و دستان پینه بسته ی پیرمرد

خیره به دور .

میان دشت،گرگها

               پیرهن خونی یوسف را

                             قسمت می کنند.

 

 

سانسور؟؟؟

روئیدم همیشه

                  بیرون از قفس

                         که در آن مرا مادرم یک روز از سر اجبار زایید

و گل کردم

       پشت مرز

 پس شعرم را خوانند و حذف  کردند

زیرا که چاپلوسی از عهده ام نمی آمد  ....

پایین تر از دادخواهی یاسهای شکسته ی باغچه بیایم اگر،

                           لعنت به شعر

                                     لعنت به من .

 

باغچه

با ما جنگیدند

                      دو گذشته

                                     از دو سوی جهان ،

و در ما باختند

                 دو حال 

                              در میانه .

..... صبح به صبح اشکم را پاک می کنی

و شب به شب می بینم

                                    نور را که بر شیارهای صورتت برق می زنند

                                    گاهی که بغض گلویت را سد می بندد

دستم را بگیر

قربانی یک حادثه ایم من و تو

                   پا گرفته از دو سوی یک درد

                                فریب خورده ی ایمانی پوک .

اینک که ایستاده ایم مقابل هم

مشت کوچکم را بفشر در مشتت

وایمان کن

که راه درست را رفتیم  

پس فکر کن

           به آزادی

 که فرزندانمان خواهند داشت .

                       گنجشکهای کوچک بی دین

                       پروانه های آبی ـ آزاد!

                       این دشتهای باز

                        گسترده زیر قامتشان خواهد بود

                        این فکر های روشن و آباد

                         از دردهای ما

                         در گوششان حدیث نخواهد خواند

                          از کینه و کنایه ی ما هرگز

                           آن کودکان آینه را جبری

                           از ما و  راه و  ریشه نخواهد راند .

 

 طاقت بیار همسفر این چند

گلهای سرخ باغچه بارورند .