عروسک

پیچیده در دست و پای من بند بند

انتگشتش را می ساید بر سایه ی صلیبی بالای سر من

نشانده مرا به زانو  

پشت پرده مخملی سرخ

پیاپی می خواند در سرم

عروسک خیمه شب بازی نیستی خواهر

نیستم

نیستم که بند های نامرعی ات همواره

 شعور و حق مساواتم را آزار می دهند

  

نیاز

ایستاده لبه ی بالکنی

                      تا از دمای غربت

سخت ترین نگفته هایش در مذاب های مداوم

                                                 بنشیند بر دامنه ی گونه ش

                                                                    چونان چشمه ی آب گرم 

                                                                               پا گرفته از بنیه ی کوهی دل سوخته.

سرش را می فشرد به عریانی معشوق

و حس می کند .

....

 و حس می کند تحلیل رفته است

شمعی سوخته

آوازی نیم خوانده در دشتی دور

روحش

عقابِ دستی ِدل رحمی

گیاه خوار شده، از درد جوجه های  مار خورده ی لانه ش.

ایستاده لبه ی بالکنی طبقه ی چهار

چشمش سیاه می رود اینک

  دنیا دور سرش می چرخد

تا قلم

در پیچاپیچ هذیان های داغ شوره زده

 بنویسد

آنچه تو می خوانی را

شایدبه دلیلی نامفهوم ،

                         نیازبه گفتن با تو

 

............

Standing on the edge of the balcony

where the burden of exile is so much that melts the heaviest words she can not say.

mixed with confused feelings , the magma,

runs down her cheeks

Tear

hot springs coming out of an opening

coming from the broken, burned heart of a quite mountain

 she presses her head on her lovers bare skin

and she feels .

...

She feels that she has decomposed,  she feels she has dissolved

 A burned away candle

A half sang song in a far away field

her soul,

A domesticated merciful eagle who misses the sky every once in a while, vegetarian after her chicks  where eaten by a snake. 

...

standing on the edge of the forth floor's balcony,she feels weak while the whole world spins around her to blockade every sense she has,

Her pen, spins on the page

spins in the middle of sweaty deliriums and crystallized hallucinations

and she writes what you are reading

without having a reason

maybe based on a simple need

the need for you to know,the need for you to read

you ,

the only thing the pen can not describe.

   

 

سم

می گیرم

و می فشرم در مشتم

گریبانت را

می پرسم و تکرار تکرار

چرا؟

لب بفشر به لب من دشمن

 آوایم

           شعرم  

                     سخنم ،

چون ناله های مداومم 

                    سمی شده است

آزادی

صدایم کن و بخوان

              نامم را  ،

در تیره ترین و مضطرب ترین لحظه ،

وینک که بغض، وزنش از آوا بیشتر است .

چونان خون ،

                   بخز به شقیقه ی من ،  وز زیر پوست عرق کرده ئ شهر،

                                                                                                   صدایم کن .

من زنده ام

در تعفن همین خانه های کاهگلی کهنه

من زنده ام

در شیار های آجری بلند ترین برج شهر

و گریه های مداوم ِ دخترانِ کولی ، وقتیکه فالِ دستِ حنا بسته ی درخت را می گیرند

                                                                                          در گوشم،   زنگ می زند.

برای من غصه نخور

من از سیاهی ِ زندان ترسم نیست ،

زیرا که پیش از این نیز در زنجیر بوده ام

کنون که تکه های خونی ِ کوچکم را در باغ های دور از هم می کارند.

به زبان بیا!

من زیر بوته های تمشک ریشه زدم

و پا گرفتم ،

چونان جویبار ِ کوچک خونی دویده روی خاک خیابان.

 قلبم ، در دانه دانه انار های یاقوت رنگ، می زند

تا تو فقط

به یاد بیاوری

درسهای دبستان را  

و دسته کنی 

                          شاخه های کوچکِ ترد ، 

                        خوشه های طلایی گندم  .

 

 

آبستن

 

هر صبح هر بهار

پروانه های آبی احساس

در تنگنای کوچک قلبم

                          مشغول جفت گیری و زیستن اند

اندیشه های تازه ی من معشوق

روئیده روی شاخه ی این فرهنگ 

آبستن از تفکرات تو شاید باشند