|
روئیده در شمالی ترین باغچه ئ غرب
چون پیچکِ آبی هماغوش مو ، بپیچ به قامت خمیده ئ من و مست شو جام به جام از تاریخ کهنه ام . بچین از سر گیسویم پی در پی اندیشه های سرخ و رسیده ی شرق را و ارغوانی بوسه هایت را گل کن بر پیرهن پاره ئ من هر صبح
*** خورشید دور نیست از نگاه ِ من دست بگیر به گوشه ء آسمان و برس به اوج
+ نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و نهم اردیبهشت 1388 و ساعت
9:48 |
برایم قصه گو امشب بگو زان قصه ،کو، می گفت " گلویم سوتکی باشد بدست کودکی گستاخ و بازیگوش ...که او یکریز و پی در پی ...دم خود بر گلویم سخت بفشارد..." بگو ،از قصه ء تکراری آزادی و صلح و خدا، خسته م بگو من ، دیده از آن وعده های خالی ا ت شسته م دلم حال و هوای کوزه گر دارد. ... بگو آری به یادت هست ؟ *** مرا او ساخت ؟ یا او طرح زد ؟ هرگز ندانستم به یادم هست اما آن قدمهای نخستینی که آوایش درون گوش من می خواند { برو آری برو ترس از بیابان نیست ...بدان ترس از نگاه این و آنان نیست بخوان حتی اگر فریاد ِاین سوتک شکافد خواب جمعی را بزن حتی اگر دستی گرفت آن سوتک و این گوش را تاباند } نمی دانم اگر او بود مرا می خواست یا می راند؟؟ ببین من سوتکت در دست و جرات در دلم باقی ست و می خواهم که آری بشکند دادش {سکوت مرگبارم را } نگاهم می دود حیران و دیوانه میان کوه های مروه و دشت مزینانت و آری این نَفَس ...این دِین ... این حسّی که" باید زد" نه از آن گوش تابانیده باور کن نمی ترسم نفس های مرا بشمر که من تا آخرین، هستم ولی ...من ...من که آن حوای خوب قصه هایت نیستم دیگر! ولی من نیروانای تو، نه ... حتی اهورای خودم هم نیستم آخر. ببین حتی قلم با من دگر عهد نخستین را چو بشکسته ست صدای من ... چو تردید از دمیدن در نوای نای خوش آهنگ و پاک سوتک آری مظرب گشته ست نفس آرام و آهسته ست بخوان ای قصه گو امشب مگر یکشب توانم خفت که خوابم هر شب اندر دامن اندوه بشکسته ست .... بگو ما هر گنه کردیم بر پای تو خواهد بود ؟ وگر اسم تو را آریم خود این تیرگی ، نام تو را هم تیره خواهد کرد ؟ چنین من می نهم شب زیر بالش سوتکم را ... غصه می داند. ... ولی من با دل و احساس های کودکی ها آرزو کردم یکی یک روز باور کن از این سوتک ...از این نای گرفته ئ من وزین شب این شب طولانی ـ اندوه ، خواهد خواند . من آن کودک نبودم حیف اما خواب هم هرگز نرفتم خوب میدانی تو در گوش من ای از اوج ـ پاک عشق هم برتر ، به رسم دوستی آری به رسم دوستی ،یک عمر می خوانی . وگر ماند و نماند از آرزویم هیچ تو خود آن آرزویی بعد از این هم پاک می مانی تقدیم به کسی که سالهاست می خواستم براش بنویسم . + نوشته شده توسط ساره در دوشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1388 و ساعت
10:54 |
از عشق
چه می توانم گفت همینقدر که معشوق زبان مادریم را بلد نیست و نشسته بین شما ، همین وسط شعرهایم را از بر می کند . .............. About love what can I say? so much that my love , is sitting in the middle of the crowd listening to my poems not knowing my arterial language knows my poems by heart + نوشته شده توسط ساره در شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388 و ساعت
10:1 |
شب است
شب هست و ستاره نیست ستاره حلقوم فریاد زدنش، در دست چهار دیوار فشرده است ستاره خاموش است همچون نفس که آیت موهومی ست از گفتن شب هست .شب هست و ستاره .... نیست . با آن عظمت، وقتی فرشتگان خداوند به بهانه ی نامعلوم آتشش زدند ، جز آرزویی سوخته در خاکستر ،چه می توانست باشد ؟ شاید وهم تصور ِ کوتاهی پا گرفته از داستان های پدر بزرگ که پای نارنج های بالای سرمان به همان ترشی و بی آبی به بار می نشست تا گنجشکهای لاغر و سیاه صبح تا صبح دانه های تلخ نابارورش را به کودکانشان بخورانند . *** شب هست و ستاره نیست وز سینه سرخ ِ مرده ، وسط ِ جاده تا من ،تا خود من فاصله، جنون ِ یک لحظه ست کنون که می تواند باشد همین امشب که شب هست و ستاره نیست . فرورفته عمیق ،در رویاهای شیرنش معشوق فریادهای مرا ، به دیده ئ لذت خواهد شنید و رفتن و دل کندن چه آسان خواهد بود چونان مرغابی زیر آب ،که پرستوهای بالاسرش را در اوج می پاید .
شب هست شب هست و همیشه بود وقتی ستاره های مرده و علیل صبح تا صبح به شن می نشستند من و دختران ساده و کم عمق به گردنشان می آویختیم واکنون که ذره ایی آگاهی پولکهای داغ شوره زده را بر پوستم می سوزاند احساس می کنم شب هست و همیشه بود و شاید باید همینجاها جایی ، جا زد برید ، همین امشب که شب هست و ستاره نیست . ...... افسوس شاخه های سیاه کرده در گلدانهایی که معشوق با چشم های بسته آب می دهد مرا می پایند و او که اندوه مرا نگفته احساس می کند. حتی در این تاریکی با چشم های بسته و ملتمسش مرا می پاید وقتی خمیده و تیره دیوانه وار بر صفحه های کوچکی که نمی بینم تند تند دست می کشم و شیشه ء میز از کلماتم می لرزد می لغزد لیوان آب ، لب تخت، از خواب آشفته معشوق، می کوبد پا به تخت . *** خط می زنم از نو ، از نو : ساعت چهار صبح شب هست و ستاره نیست من اما انگشتم را می کشم به پوست نم زده ئ دیوار و صورت عرق کرده ام را می فشرم به گردنت تا قصه ئ خورشید را با زبانی که تا بحال نشنیده باشیم در گوشت زمزمه کنم ................................................................................ Its night , night and there is no star Stars are off ,are mute Star's throat is pressed in the hands of four walls surrounding it and so it is, fictitious as breath when it is a sign of trying to say an unknown word it's night , night and there is no star with all that greatness and immensity when the angles of God burned the star for unknown reasons what could be left of the star other than burned wishes under the ash? m maybe a groundless brief imagination coming to life from grandfather's stories growing atop of our heads like the Naranj tree, it's fruits sour and bitter so that every morning , dirty thin sparrows feed it's bitter seeds to their young Its night , night and there is no star and from the dead robin in the middle of the road to me, myself the distance is a fine line of madness and it can be now right now , tonight that the night is as dark as it could be but there is no star and my love , deep in his sweet dreams , will hear my shallow groaning mixed with his joy in his dream and won't be able to tell if the sound is of pain or pleasure maybe there should be somewhere maybe here to stop and stare like a bird under the water staring at swallows high in the sky and maybe that somewhere should be here ,right there dead branches with black leaves look at me from their vase and him, love of my life , even in the dark with his eyes closed is watching me and I remember the pain in his eyes when the apple branch died and I cross out what I was writing quickly , rapidly the glass table under my notebook shakes so does the glass of water beside his bed shaking from him having bad dreams hitting the bed his feet , moving restlessly side to side and I write , and I write it's night , night without a single star but I I will press my sweaty face on your neck caressing you with my fingertips and I will sing the story of the sun , in some language none of us knows like a lullaby. + نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1388 و ساعت
9:34 |
من
همیشه گنجشک پریدن از شاخه به شاخه ی دیگر بودم . و آرام تعبیر کوچک خلسه ی کوتاهی بود بیش از همه چیز سکوت از آن چیزهایی بود که هیچوقت نداشتم نیمه ئ من معشوق کسی که بیش از همه چیز خواستم ساکت آرام مداوم ......................................................................... I was always the bird of flying from a branch to another branch and rest was as deep as a short moment of ecstasy more than any thing , silence was one of the things I have never had my other half my love the only one I have wanted more than everything silent relaxed determined + نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1388 و ساعت
6:55 |
در آغوشت معشوق
سرد و گرم دنیا به قصه های قبل از خواب می ماند اصل زندگی سر انگشتهای نوازشگر توست و آوازهای مقدس دنیا که در سینه ات می خوانند زندگی مکرر است مداوم است و لطیف چونان عشق چون احساس مانند آرزو
........................... In your presence , my love every hardship and joy life has to show me are like tales told to a child before sleep The reality of life, Is your fingertips caressing my hair and the holy songs repeating in your chest life is continuous, repeating and delicate like love , feelings and wishes + نوشته شده توسط ساره در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388 و ساعت
12:11 |
وقتی که عشق بو گرفته
به پنجره های بسته خو نمی کنم. ببین که روئیا های دروغی از آرزوهای محال دردناکترند وقتیکه هدف، از خوشبختی پر رنگ تر است . چه فایده داشتن ِ پری که مصلحت گشودنش نیست؟ من اشتباه نمی کنم پرواز به ارث می رسد هر چند پرنده مردنی باشد .
+ نوشته شده توسط ساره در پنجشنبه هفدهم اردیبهشت 1388 و ساعت
6:25 |
دلم برای ده تنگ شده
تمشک های سرخ ِ تازه ، میان برگهای سبز خنده ی دخترانِ تازه بالغ ، زیر دسته ء چارقد آنجا که از آرزو از معشوق و باغ های بارور بادام تا گنبد امامزاده یک قدم است گلهای وحشی بین سنگ و خار می رویند و من سرکش و یاغی پا گرفته در ناز و نعمت جایی که به قول پدر "نه نور هست و نه آفتاب " ..........................................
I miss the village The Red fresh berries hidden under the green leaves smiling village girl's cheeks hidden under the cover there...from desire and love and pregnant gardens of almonds to their holey "emamzadeh"'s shrine is just one step there...wild flowers blossom between rocks and thorns and I grew untame and savage in affections and blessing where my father describes as : somewhere where there was neither sun and nor light + نوشته شده توسط ساره در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388 و ساعت
21:20 |
|
درباره وبلاگ
اشعار این وبلاگ دارای شناسنامه می باشند
استفاده از این اشعار تنها در صورت ذکر نام شاعر مجاز میباشد . طراح قالب
|
