olive branches

گریخته از دو سر دنیا

مظلوم یک جنگ

آمده از دو بطن متظاد

بکشم در آغوش

 زیر سقف این خانه برایت چراغ های آبی روشن خواهم کرد.

...

 لب بفشر بر لبم که خنثی شوند

تمام کتیبه های سیاهی که دیوانگان نوشتند

پاهای زخمی مان را بشو

از لبخند های تو بارورم

.....

به پاس اینهمه راهی که آمدیم

سحر برایت

شاخه های تازه ئ زیتون خواهم زایید

.......................................................................

fled from two sides of the world

sacrifices of the same war

coming from two different wombs

hug me and hold me tight

 under the roof of this house I will turn on blue lights for you

press your lips on mine hard enough to neutralize all the dark inscriptions that mad people wrote

here

all the spells are broken my love

and maybe that's why I am pregnant of your smiles.

  to appreciate all the  way we walked to get here

 lets wash our injured feet.

 and when the dawn comes

I will give birth to fresh olive branches for you

picking apples

من آن وسط بودم

آنجا که به هوس ِ تاج شاهی

دو برادر ِ شاهزاده ،یکدیگر را می کشتند

من

از باغهای سوخته و سم زده ء دو شهر همسایه

برای معشوقم سیب می چیدم

...

من آن وسط بودم

آنجا که آشنایانم سلاح به دست برابر هم ایستاده بودند

و به قدر من

هیچ زنی از هیچ قبیله ایی نگریسته بود

........

فرزند من که زاده ء صلح است

به کدام جبهه برود ؟

در دین من برادر آخر

بر برادر شمشیر نمی کشد

 

......................................................................

 

I was there , right in the middle

and the two little prince were killing each other for ruling over some imaginary kingdom

I was

picking apples for my love , from the burned and poisoned gardens of two neighbor cities.

 

yes I was in the middle ,

  where my brothers were standing in front of each other pointing a gun and pointed by a gun

and no woman from no tribe in the whole world had cried more than me

.....

think....

In which front should they fight

my children , who are borned from peace"

and in their religion

brother never points his sword on his own brother "

 

 

 

 

سرخ

آن وقتها گذشته که شاعر سروده بود

                     ما کودکان آدم و اعضای یک تنیم

آدم نمانده گرگ گرسنه ند و موش پیر

                قانون جنگل است و یکایک دریدنی یم  

اینجا همیشه خوب و بد همبستر همند

                  حتی گناه جفت و رفیق است با ثواب

جایی که خون و آب به یک چاه ریخته ست

                 خون است آنچه ریخته در جام یا که آب؟ 

آری بگو که مرده ی مردم بهشتی است

                                                     آنان که تکه های جدا از همند سرخ !

حالی درون قصه سیاهید و از همید

                                                      وآنان که غرق آتش این ماتمند سرخ!

کو سبز یا سپید که دم می زنید از آن

                                                 لکی سیاه مانده و خون ، در همند سرخ!

آن آسمان آبی و آرام نیز هم

                                                        هرگز ستاره هاش نمی آرمند سرخ    

شاید هنوز معبد تان خون نخورده است؟

                                                  یک کوه لاشه پیر و جوان بر همند. سرخ!

قربانیان عشق مقدس یکی یکی

                                                     خمپاره ایی میان تب عالمند... سرخ ! 

اینجا که مرگ ،پاسخ آتش بس شماست

                  قربانیان زردِ بهشتند غنچه ها

این کودکان برای خدا جان به کف شوند

                  وآن کاخ ِ تلخ ِ غم زده ،ارزانی شما

....

شاید در آستانه ء در ایستاده بود

اویی که هیچ چیز بجز او نداشتم

پایش گذشت از در و در کوچه راه رفت

من سر به روی دامن بالش گذاشتم

در التماس و لابه دلم غلط می زد و

با گریه شرح قصه ء غم می نگاشتم

لعنت به این قلم  که بجز او برای عشق

شاهد گواه شرح حقایق نداشتم

صدها هزار بار ز نو قصه پیش رفت

از بوسه های اول او روی گونه هام

از التهاب های خوش و ترش انتظار

تکرار عاشقانه ئ یک چند تا پیام

احساس های سبز و سپید و بدون رنگ

"این دل تو را که از تو مرا شادی مدام "

من سر فشرده ابر دو چشمم درون تخت

هر ذره خاطرات که شد را گریستم

از یاد برده هر چه دگر داشتم جز او

از یاد برده پاسخ این را که کیستم

گاهی به دست خاطره آرام می شدم

می دیدمش که نیست ز نو می گریستم

می مرد مرغ سرخ دلم بی هوای او

پاسخ نداشت قصه ء حوا بی آدمی

دل می فشرد غصه ء خود را به سینه ام

گاهی صدای ناله ء کوتاه و مبهمی

تا دست می کشید به رویم که بازهم!

 باشد عزیز کوچک ترسو بلند شو 

ساعت چهار صبح ،من و خانه گرم و امن 

چون گل لطیف و خیس ز شبنم دوباره تو

بوسیده صد هزار که کابوس طی شود

دست حمایتش به نوازش چو بر سرم

"این زخمهای خورده ء من چرک کرده اند"

"طی می شود عزیزم "و "بفشار در برم"   

....

 

 

 

حمایت از موسقی سنتی ایرانی در خارج از کشور

از دوستان عزیزی که خواننده این وبلاگ هستند تقاضا دارم به آدرس زیر مراجعه فرموده وتنها شرکت کننده ایرانی که نوازنده تار در مسابقه زیر هستند را حمایت کنند و به این دوست عزیز رای بدهند

دوستان زیادی خارج از ایران سعی زیادی در نشون دادن و حفظ فرهنگ ایرانی دارند  امیدوارم دوستان هنر دوست اینچنین دوستانی رو از حمایت خودشون بی دریغ نفرمایند

برای رای دادن به این دوست روی کلمه vote کلیک کرده و سپس با استفاده از آدرس ایمل خود رای بدهید .فراموش نکنید برای ثبت رای، باید این رای رو با بازگشتن و گشودن لینکی که سایت به آدرس ایمیل شمل می فرستد تایید کنید

 http://www.indabamusic.com/submissions/show/3914

از همکاری شما پیشاپیش ممنونم

.....................................................................................

supporting Iranian traditional music

 

please support us in collecting votes for the only Iranian musician in the competition by voting for him at

 http://www.indabamusic.com/submissions/show/3914

 

Dont forget to confirm your vote by going back to your email address and opening the link sent from the website , or your vote won't count

 

thanks every one of you in advance , I'm sure we can achive more if we support eachother

تشنه

به لبخند های من نبود

او که به گریستن متهمم می کرد .

از خنده وگرنه

                    سرختر بودم ،

                                         شادتر بودم ،

                                                               گشوده تر بودم

دیوانه

چگونه پیش آمدیم من و تو اینهمه راه

که برسیم به اینجا

آری ببین که فاصله نگاه های تو تا من ،

                                    کوتاهتر از فاصله بین چشم های من است 

باز شده به اخلاص کوله پشتی هامان این وسط

من و تو چه سوغات آوردیم ؟

تو از سردترین قسمت دنیا ،گرمترین نفس را

و من از معتدل ترین شعر اینهمه آشفتگی

دیوانه ام بخوان معشوق

زیرا کز این جنون

 شدیدا راضی ام

 

.......

How? did we come all this way

so that we get here

where the distance between what you see and me , is less than the distance between my eyes

            our backpacks , open in the middle 

what did we bring for eachother ?

you,...from the coldest place , brought the hottest breath

I,...from the mildest city brought all these madness

and yes my love

call me crazy beacuse I'm so happy about being it

in the middle

من ایستاده وسط
فشرده لبم  بر لب معشوق
و دور تا دورم
                کودکی های معشوق بر این تپه بازی می کند
آنسان که کودک خیالی من و معشوق
 از عشق بی دریغ مادربزرگ
جای من خرسند می شود

standing in the middle

pressed my lips on his

I see his childhood , running up the hill

he sees our imaginary son ,smiling for grandma