|
نه من به پند هیچ کسی بنده نیستم
یعنی که اهل چون و اگر ، بنده ، نیستم اینجا تمام دانش ما شکل دایره است پیر و جوان و تندی و کندی بهانه است این بازی ار چه جالب و هر چند دیدنی ست من اهل چرخ و چرخش ِ آینده نیستم یاران به خنده روبروی من به روی چرخ من ایستاده گوشه ایی از دور، باقی ام دورم ، غریبه ام تو بگو سخت و یاغی ام کلا پی بساط خوش ِ خنده ، نیستم گوش من از سیاهی تکرار پر شده است چونان که گاه می شنوم زنده نیستم نه نه بس است و بار نصیحت نمی کشم زاهد برو خدای و بهشت تو ،آن تو حتی خدای فکر تو را بنده نیستم + نوشته شده توسط ساره در چهارشنبه بیست و نهم آبان 1387 و ساعت
12:10 |
.... دنیا شنو که قصه ئ شاعر شنیدنی ست ای صفحه بازگو که چنین غصه گفتنی ست نه شک مکن که گفته ی شاعر دروغ نیست اینجا کمک به کشور و مردم خریدنی ست نه نه، مگو که حرف دلت بی بهاست، وان صد ها اشاره ایی که تو کردی ندیدنی ست خنده ، که جمله ،دوستی ِ ما دروغ بود حرمت - گلوی کوچک آهو- دریدنی ست شاعر نه میهمان دوصد ساله ی شماست این روزها و فرصت کوته پریدنی ست + نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387 و ساعت
4:21 |
خو کرده به غم
گفتن از زیبایی را بلد نشدیم وگرنه خوبی هست خوشی هست خوشبختی هست + نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387 و ساعت
3:49 |
همسایه ایم من و تو
نزدیک تمام خوشی هایی تو تمام خوبی هایی تمام خواستنم تمام خواستنت ............. We are neighbours so close you are all joy, pleasure,hapiness all goodness, beauty,kindness I am all desire, wish, request wanting you in full ,all and complete + نوشته شده توسط ساره در شنبه بیست و پنجم آبان 1387 و ساعت
8:3 |
ترسیده
دست بکش به زخمهای باز آبنمک خورده ء من و حرفهای جدی ، میترسم هنوز من ایستاده این وسط میان تو و او تو تازه فهمیده ایی چه از دست رفته و او هنوز نفهمیده چه بدست آورده فرصت بخواه و فرصت نیست از تو از اینهمه عشق گریخته انگشتانم پیرهن معشوق را چنگ می زند فرصت نیست فرصت ... آنروزها که نمیدانستی می گریستم، گذشته بود
+ نوشته شده توسط ساره در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387 و ساعت
23:5 |
دوستان خوب
دوستان قدیمی همیشه آرزو کردند که خوشی، سایه به سایه ام باشد ...و ترس من از تاریکی بیهوده نبود جایی که در سایه ء من غریزه ء معشوق قدیمی با صمیمیت معتمدم جفت گرفت گذشت شاید و فراموش نشد که دوستان قدیمی همیشه آرزو کردند خوشی سایه به سایه ام باشد .................. خسته از اینهمه تیره پوشی ام مرا بکش به آفتاب اینجا که ترسهای من عریانند پشت کرده به سایه م بفشارم به دیوار و زمزمه کن در گوشم : "گذشته درسهای گرفته بود...من و تو اینجاییم ....من و تو اینجا زیر آفتاب ،پیچیده قامتمان در هم . " ببین نفست در من می جوشد یخ می کند نای من از جوششت انگاه شعر در حنجره ام قطه قطره مایع می شود + نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387 و ساعت
9:43 |
سوخته
از دریا دهنم خو گرفته به عطشم آب و آتشند لب قاچ قاچ ما و میوه های بهشتی ........... burned my mouth, by water we are used to being thirsty they are like water and fire - our mouth's skin which is dry and broken and fruits from heaven -
+ نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و یکم آبان 1387 و ساعت
6:52 |
عمیق ترین درد های خفته را گفتیم
و جمعیت که نشستند و پچ پچی مبهم : "ببین لباسش از احساس لکه افتاده و وزن قافیه هایش کم است کافی نیست " نگاه روشن شاعر به دور دست رسید و نقد ِ رنگ دو چشمش شراب مردم بود دلش گرفت و نخواند ..."حیف وقت باقی نیست" فسوس! آخر ِ فرهنگ قوم من این است من و تو خط خطی ِ کودکان نوپاییم فسوس آرزوی نسل پیش و پسیم و گوئیا که در این کوره راه راهی نیست میان همهمه شاعر به شعر دل می بست به کیمیا مگر این شهر را بشوید چشم لباس و قافیه و جّد و خانه را دیدید یکی نگفت که شاعر دلش اضافی نیست
+ نوشته شده توسط ساره در شنبه یازدهم آبان 1387 و ساعت
16:50 |
سخن اگر چه هست
کوتاه کنم دل و دماغ شنیدن نیست. از شاهنامه های عمیق ِ قطور تا ساده ترین پیام این سطور حوصله ات سر می رود شاعر حرف سرش نمی شود شاعر همیشه بیشتر از دهنش حرف می زده از گوش تو بیشتر نه هنوز گوشهای تو سرماخورده اند دکتر تا از خارجه برگردد گوشهای تو چرک می کند + نوشته شده توسط ساره در جمعه دهم آبان 1387 و ساعت
6:39 |
فریب خورده بود
صبح و شب نداد شغل آسمانی سپیده را دوباره پس خدای کهکشان دوباره می شنید این جدال را و زیر لب سوال کرد صبح، صبح ِکوچک و سپید، صبح ِ پاک چرا همیشه زخم خورده بود ستاره ایی به ساعتش نگاه کرد و غصه خورد دمی گذشت و آن ستاره رو گرفت از آسمان و فحش داد : صبح ِ بزدل حقیر یکی از ابرهای شیک پوش آن وسط میانه ء تمام دوستان روز را به هم زد و به دوستان شب رسید و بوسه داد و صبح صبح کوچک ِ سپید می گریست ... شب آن وسط گرفته شهر در بغل و صبح در میان آسمان به گریه های های خدای کهکشان که طاقتش تمام شد به شب نهیب زد که وقت خواب او گذشته و به صبح گفت اگر نمی توانی حق خویش را بگیری ،این حکایتِ مکرریست . همین دم اولین و آخرین دفه ست خدا که نوکر تمام دست و پا چلفتگان روزگار نیست
+ نوشته شده توسط ساره در چهارشنبه هشتم آبان 1387 و ساعت
22:57 |
من از خود ایشان بودم
و سالهای سال گذشت و عقل و دفتر و دستک کمک نکرد که درک کنم برای چه دلخور و دلخوش شدند بیا به آب بریز دفتر هایم را فردا صبح میزنم به بیابان + نوشته شده توسط ساره در یکشنبه پنجم آبان 1387 و ساعت
8:53 |
نه
تو تقصیر نداشتی دوست مقصر اشتبا ه های نکرده منم هر چه بدی بود به خودمان گرفتیم میدانم میدانم من و تو از سیلی های خورده می آییم و حرکت دست حتی اگر برای فشردن دستت باشد پلکهایت را میفشرد به هم آنسان که دندانهایت بر هم می سایند ... دهانم را مرحم بریز هر چند آش نخورده است که دارد از دهن می افتد + نوشته شده توسط ساره در یکشنبه پنجم آبان 1387 و ساعت
8:50 |
بیا
و بیگدار بفشار در آغوش تو مرا و نای من نفس به هیچ چیز جز این شاید محتاج نیستم
+ نوشته شده توسط ساره در یکشنبه پنجم آبان 1387 و ساعت
8:27 |
|
درباره وبلاگ
اشعار این وبلاگ دارای شناسنامه می باشند
استفاده از این اشعار تنها در صورت ذکر نام شاعر مجاز میباشد . طراح قالب
|
