در تیرگی ها زیسته بودم
جایی که باور های ساختگی ام بارور نمی شدند
و حق کوچک طبیعی ام زندانی بود
وقتی تشخیص آزادی را نداشتم
و تغییر ...... همیشه ترسناک بود
تا رسید به آستانه ی سوختن
احساس های شبپرگی ام
و مشت دردمندم گره شد بی انکه شعاری برای مقاومت داشته باشم
دستم را بالا گرفتند
و گفتند که یاغی شده ام
یاغی ...شده بودم
بی انکه دانسته باشم
و رسیده بودم، چونان میوه ایی بر سر شاخه ،
تغییر کرده بودم
و تغییر همیشه دردناک بود
وقتی یاغی شدی ...مجبور به جنگیدنی
همیشه همینطور است
که اسطوره ها بی آنکه بدانند شکل می گیرند
آنسان که تغییر بی آنکه بفهمی رشد می کند
...
حقم را گرفتم
و حق ِ گرفته شده، دامان بارور یک زن بود
از کاشت تا برداشت
فاصله زیاد نیست
تغییر ...همیشه ترسناک است
تغییر ....همیشه دردناک است
دنیا پیام کوچک کوتاهی ست
بدیها و خوبیها همیشه مطلق نیستند
.....................................................................
I had lived in dark
where my fake beleifs couldnt get pragnant of any growth
and my tiny little rights where imprisoned
while I didnt even know what freedom might mean
and to change .....changing was always scary
so It came to the point of inflamation , my feelings , like a buttrefly cought in fire
and I presed my fingers to my palm beacuse of the pain
and so they found my hard fist and they tought that I want to fight , while I had no slogan
and thats how I became a reble
not knowing how I rebled
I changed , as a fruit , ready and ripe
while to change,....changing was always painfull
when you become a reble , you have to fight back anyway
and yea its always like that , most heroes dont know that they are becoming a hero ,
they are just there fighting something and they have to win
thats they same way you grow when you change
and so
I got my right
and the right was like a lady
,willing and ready to give birth to my wishes
from planting , to harvesting , wont be too long
a change , is always scary ,
a change , always has its own pain and dedications
life , has a simple short message
good and bad , are not absolutely what we think
+ نوشته شده توسط ساره در شنبه نهم شهریور 1387 و ساعت
10:11 |
