|
پیشتر آ
معشوق ـ هراسیده ء من و جامت را به قدر آینه از من پر کن. من اگر بجای تو بودم .... آنوقت ، از شرنگ ـ تو مست می کردم تمام لحظه ء بودن را و روی جامهای تهی پای می کوبیدم . ...باور کن که تا شرنگ اثر می کرد همه ء دنیا را دویده بودم همه ء خوبیها و بدیها را ...زیسته بودم . و آخرین لحظه که جرعه ء آخر را پیش تو می گرفتم ، می گفتم :
پیشتر آ معشوق هراسیده ء من و جامت را به قدر آینه از من پر کن . ۸۴ + نوشته شده توسط ساره در چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386 و ساعت
22:52 |
به یاد بیاور
یادت نیست یادت رفته ...میدانم از تحسین ـ زیبایی شعر های مرده ء من شروع شد و رفت ...تا هر چه که من بودم ...حتی نگاه حتی لبخند حتی نفس و عشق که شکوفه میکرد برآب ...از عمق برگ میزد و گل هایی میرویید رنگ خورشید ...رنگ خون ... تا پایان یک لبخند سوخته را بیشتر فاصله نیست ... همیشه یادت باشد همیشه .. از تولد ...تا مرگ از زیبایی ...تا زشتی از خوب ...تا بد از شیرینی ...تا تلخی از عشق ...تا اندوه فاصله همان شیار های کوچکی ست که من و تو دستمان را باز میکنیم به دو طرف و رویش راه میرویم ... همیشه یادت باشد هر وقت یکی از دست هایت از آن یکی دست پایین تر بود . ... وزن یک تعادل را چیزی به سبکی پر یک پروانه یک قطره اشک یا آه میتواند برهم بریزد ... تردید نکن خود تو مگر همه ء زندگی بین خدا و شیطان راه نرفتی ؟
+ نوشته شده توسط ساره در سه شنبه سی ام مرداد 1386 و ساعت
5:22 |
نگاه های بیقرار و لرزانم
که در امتداد لبخند های تو میلغزد بر اندوه ... و اشتیاق... حس میکنم که نیازمند یک همزبان شده ام ... با اینهمه از اولین نگاه های روشن و عاشق بیش از تنهایی بیش از مرگ بیش از تمام تیرگی ها میترسم ... تشنه ایی شده ام که از آب وحشت دارد . ... سرم را میگذارم روی کاغذ ارزش اشک های من بیشتر است یا سیاهی این جوهر؟ ... خط خطی های نامفهومم را حتی خسته م .
+ نوشته شده توسط ساره در سه شنبه سی ام مرداد 1386 و ساعت
4:54 |
چه لحظه های کوچک و کوتاهی بود
خوشبختی ... همیشه همین طور است هر چه بیشتر میخواهی خالص باشی ناخالصی ها روی سرت میریزد ... گاهی دلم میخواهد خدا کوتاه بیاید بعد... جای اینهمه امتحان و بدو بدو برویم باهم یک کافی بخوریم مهمان ـ من بیچاره او هم شاید گاهی از ناله و زاری خسته بشود دلش بخواهد با یکی سر چیزهای کوچک و بیمعنی الکی بخندد . ... دل خودمان که هیچ برای که دلش نشکند گاهی صدایش میکنم که یادم نرود طریقهء خوشبختی را . + نوشته شده توسط ساره در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت
22:2 |
دادگاه
و شاهد ـ بیچاره که از خدایی و کار و کاسبی اش امروز میماند .... پیوستن ... به رسم و اسم و مهریه ئ نامعلوم مبارک باشد ... هزار و سیصد و شصت و سه بار خواستن را گفتن کافی نبود ... و شاهد ـ بیچاره که از خدایی و کار و کاسبی اش امروز میماند ....و سه نخواستن مکرر و حلقه ی شکسته و زیر چشم کبود شده گسستن را کافی بود ... برکت باشد ... عیب ندارد ... میگویی دو روز هم یعنی خدا شاهد زندگی بنده اش نباشد ؟
+ نوشته شده توسط ساره در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 و ساعت
10:22 |
ممنون
به ازای سری که به شانهء دیوار هم میشود گذاشت و به ازرانی دوتا لبخند ماسکی به اظافهء چهار تا "و آخ بمیرم" ـ الکی و "عمرم" ، "عزیزم "های دروغکی پی تن اند ، یا نفس... و سالهای جوانی ... ...راستش را بخواهی ممنون خودم تنهایی از پس هق هقم برخواهم آمد ... معشوق دیرینه میفرمایند اگر درد دوری آزرده خاطرتان میکند عیب ندارد اگر خودکشی بکنید .
+ نوشته شده توسط ساره در شنبه بیست و هفتم مرداد 1386 و ساعت
3:37 |
به ستوه آمدم
نه به آسانی ...بعد از اینهمه وقت به زیر اینهمه غربت ...وقتی که نفس هایم برای همه نامفهوم بود چه خوش خیال یک بسته کاغذ سپید میخرم و نقش هایی میزنم که تیره نیست و تار نیست و دور نیست و چشم های نزدیک بین جمعیت که پیاپی می پرسند گل و نور و پروانه یعنی چه یقه ام را دارم پاره میکنم آشنایی پیش آمده میپرسد لیلی زن بود آخر یا مرد . ... به ستوه آمدم به ستوه از اینهمه غربت باید جایی بروم که همزبانهایم را هیچوقت نبینم تا خودم را توجیه بکنم .
+ نوشته شده توسط ساره در جمعه بیست و ششم مرداد 1386 و ساعت
7:28 |
ای تلالو ای آرزوی نیاز
من تو را خواب دیده بودم باز بین ابریشمی طلایی رنگ محو احساسهای نقره نشان میشدم مست پاک و بیتقصیر تازه میگشتم از هوای بهار چشمه جوشید در میان اطاق وسط ـ کف ، به روی سجاده هوسی رنگ ـ مس مرا میسوخت بوی نمناک ـکاج میآمد تب ، مرا غسل داده بود به عطر گونه ات نازک و اقاقی رنگ مثل برگ بنفشه قبل از صبح از حرارت چونان شراب شدند در دلم دشت ـ لاله گل میداد توهزاران هزار قطره شدی شعله چون زد میانمان احساس ره گرفتیم سوی چشمه ء آب تو از آنسوی هر چه دریا بود من از این سو ز شهر و کشور ـ خواب تا رسیدیم و شد یکی ، یک آن دل ـ سجاده چشمه را نوشید تو و من شد بخار ـ نرمی و صبح خواب ـ پاک ـ مرا زهم پاشید
+ نوشته شده توسط ساره در پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386 و ساعت
7:32 |
صوفی ام گوید که اخر توبه کن ....نام او آوردی و می ریختی؟ مست کردی تا سحر رقصیدی و نام حق بر گردنت آویختی؟ گرچه شیدا گرچه عریان گرچه مست نیستم آخر پشیمان نیستم خویش میدانم نه خوبم نه عزیز در صف خوبان و نیکان نیستم لیک من اینم خدایم شاهد است قصد من گمراهی و آزار نیست من اگر مستم اگر بیابرو خویش میدانم گناه_ کرده را
من حریرم جامه’ پشمینه ام کیست این مستی که عریان در من است؟ ادعایی نیست این رقاصه را خط نمیداند ، نمیداند نماز در دلم اسرار_ رنگ و حرس نیست سر _ من این رقص و این دیوانگی ست من اگر رقصم به این آواز _ چنگ چشم بسته م بر قضاوتهای سخت چون ندانم بین ما حق با که بود میدهم هشیار کی مردم به هوش + نوشته شده توسط ساره در پنجشنبه بیست و پنجم مرداد 1386 و ساعت
7:16 |
از اول هم موافق نبودم
از شروع و شکستن را برای همین ایستادم و تجربه کردم وقتی که تو میگفتی باید سخت شد ، من تنگ بلوری ماهی ام را برسینه میفشردم و میگفتم: نه ... و بعد از اینهمه مدت نگاهت را می اندازی روی خاک خاک چرا ؟ و چرا خاک ...؟ در من التهابی هست که به رفتن میخواند و آسمان حتی هنوز مانند سحر و جادوی شیرینی تسخیر میکند میخواندم ...میخواند ...حل میکند مرا ...حل میکند . ... تلخ خندی میزنی میگویی ... بچه یی ساره هنوز ساده ایی ...دنیا ... پوست تو را هم به زودی کلفت خواهد کرد . .. . پاهایم را در خاک اگر بکاری نگاه هایی به آسمان سبز میشوند
+ نوشته شده توسط ساره در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386 و ساعت
23:31 |
چه روزگاری که ندارد دل
آنقدر خوبی دیده ست که پیاپی باید تنبیه ش کنم نکند دوباره خیال عشق و عاشقی به سرش بزند ... باور کن دختر ـ خوب ـ خانه نباشی دل من ، قبل از همه خودم سرت را لب باغچه میگذارم من نگذارم آخر غصه خواهم خورد که من بودم و تو پبش چشم من هر شب گریسته بودی . گذشته از اینها ...جواب انچه من کرده باشم را من میدهم حواب آنچه دیگری میکند را تو از من بپرسی اما ، من هیچ چیز ندارم که بگویم .
+ نوشته شده توسط ساره در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386 و ساعت
13:0 |
خورشید
جوشش ـ عریانش را در زلف طلایی اش مخفی میکند انعکاس ـ تن ـ بلور در رنگ طلایی موهایش را بوته های باغچه ء من و تو میرویند بارور میشوند میوه میدهند . ...
+ نوشته شده توسط ساره در سه شنبه بیست و سوم مرداد 1386 و ساعت
22:53 |
چه ساده و کوچک سوخت
گذشته مان که با غرور و به اجبار حک کردیم ...بر تو و من و به سنگ حظور کوته یک صفحه از تمامی بودن بود که عشق و درد من و تو آلودش به سیاهی جوهر ... سرزنش نکنم نه تو را و مرا و نه سنگ و نه صفحه و نه جوهر و نه آتش ... نه وقت درد میشود فریاد نزد نه به یک شعله ء کوچک میتوان فهماند که تا کجای دامن احساس را بسوزاند ...
+ نوشته شده توسط ساره در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 و ساعت
7:21 |
عروسک کوچکم
چشم های شیشه ایی آبی ات را بدوز ... به کودکی های دخترک خجالتی که سرت را میگذاشتی روی دامن کوچکش ... عروسک کوچکم که آغوش تو بیشتر از بیست سال به من گشوده بود ...من عروسک کوچولویی شدم که چشمهایش نه آبی بود ...که قدر وسعت دریا باشد و نه تنگ ـ شیشه بود ، که اشک هایش را نگه دارد و سرم را به هیچ دامنی نگذاشتم زیراکه معشوقی داشتم که تا میخواستم دامنش را بگیرم ...لباس گشادی که از مادر ـ مادربزرگ ارث بردیم در دست و پایم میپیچید . .. . ...تو را من ...از سر یک حس خوب هفت دریا آوردم و گاهی برایت میخوانم ...و گاهی شعر مینویسم ....
تو سالهاست نشسته مرا میپایی ....و سهم تو عشق است باور کن ...دنیا دختر کوچولوی خجالتی را آخر تکرار میکند ...
..
. مادرم ... عروسک پارچه ایی بچگی هایش را به من هدیهء تولد داد . و پدرم به من آموخت آستین های جامه ء موروثی زربفت را ...بالا بزنم ... .. . پدرم دعای موروثی پاره پاره یی دارد که عید ها همه مان را از وسطش رد میکند . ..من به زودی یاد خواهم گرفت که میشود بود و میشود زنده ، زندگی کرد .
+ نوشته شده توسط ساره در یکشنبه بیست و یکم مرداد 1386 و ساعت
8:33 |
چه غصه ها که نخوردم
وقتی که باد ... شمعی که برای تولدم هدیه آوردی خاموش کرد چه گریه ها که نکردم گلی که دلخوشی من بود بر روی سینه م ...از جان رفت ...پژمرد . ... و حس تلخ حقیقت بود نفس ... نفس های خود ـ من بود حرارت ... آتش ـ زغال ـ حجمی کوچک در سینه ام بود که شمع را و گل را ... من ...ندانسته بودم من ... دانستن را بلد نبودم .
+ نوشته شده توسط ساره در شنبه بیستم مرداد 1386 و ساعت
3:58 |
دل خوش کن دلم
میخواهم بازی ات بدهم یادت برود ....و گریه نکنی بیا بیا بازی ...ببندم تو را ..به بند کفش رهگذر توی کوچه بالا بروی ...پایین بیایی قلقلکت بشود ....گریه کنی یادت برود که دردی بزرگتر از خواستن ـ زیبا ترین گل دنیا را داری . .... دنیا ...کفش ـ تنگت شده دل من مثل لباس بچگی هایم هر چه به تنت میپوشانمش تو بیرون میزنی .
از این است شاید که قشنگ ترین لباس هایی که بچه ها خوابش را هم نمیبینند به تو میبخشد ، میپوشاند .... پاره میکنی ...قهر میکنی ...گریه میکنی لج میروی ... دلی که درد ـ نه ماهگی اش گرفته ست را نمیدانند با آبنبات چوبی خوب نمیتوان کرد
+ نوشته شده توسط ساره در جمعه نوزدهم مرداد 1386 و ساعت
7:6 |
قصه ’ او که شنید که شنید واتش دل که ندید که ندید آنهمه عشق که گذاشت که گذاشت وز همه چیز چه نداشت که نداشت آتش غم که فزود که فزود از غم هجر که سرود ، که سرود
+ نوشته شده توسط ساره در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386 و ساعت
22:42 |
بیدارم کردی ... : ساره ...ساره
من ...که خفته بودم اینهمه وقت ...وخواب تو میدیدم دستم را گرفتی ... : بیا ...بیا و من آمدم ...به نقطه ...اوج تمنا ...تو که بودی ؟ که اینهمه وقت ...با من بودی ...در من بودی ...و شاید از این بود که بیقرار ...نگاه های خودم را میکاویدم تو آخر در من ، دم میزدی معشوق و من باید از یک جایی اگر شده از نگاه هایم ...درونم را که تو بودی میدیدم ...که آتشم آرام گیرد ... از اولین کلام مرا خواندی در اولین نگاه های مبهم و تیره که یادم هست و رویاهایم ..رویاهایم بیدارم کردی ..بیدار ... و آرزویم ...و خواستنم ...و دلم ...دلم که به هیچ چیز به هیچ کس ...بسته نمیشود معشوق تو روح خرد مرا از رویاهایم ...تا هر کجا که درونم هست ...میکشی ...میخوانی ..میخوانی ...میخوانی معشوق و من گشتم ..گشتم ...تمام دنیای تو را و نبودی نبودی معشوق گریستم ...تمام غربت را نه ...آخر هنوز اشک میریزد میبینی ؟ ...دستم را بگیر ...تو را به خدا امشب ...که تمنا از طاقت من بزرگتر است بخوان ...با من ...نام خودت را ...دردم را آخر اسم تو گفتن ، میکاهد معشوق ... بخوان ...دوباره ...تو مرا ...در تیرگی ها حتی خوانده ایی ...تو مرا از تاریکی ها و از درد ها ...بیرون میکشیدی میبوسیدی ...مرا ...بخوان دوباره مرا که از جستن آرام گرفته ام دیگر برای همین بار ...مرا که تسلیمم ...مرا که آرامم ...مرا که میخواهم ... بخوان ...بیا ....و ببر به شهر های عاشق آگاهی کنشت های کوچک و زرین به من ...که راه خانه به یادم نیست باید اخر هم نقشه بدهی ....هم خواندن نقشه بلد نیستم .
+ نوشته شده توسط ساره در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386 و ساعت
9:3 |
بهار ها که گذشتند
وقتی که در رگ من هیچ خونی نبود شکوفه کنم بهار های پیاپی که خاطرات گذشته را دخترک بر بادبادکش به هوا می سپرد ... برو برو بالاتر ...جایی که هیچ یاد نیارم که من ...سرد ...من خشک ...من بیحاصل ...تمام خجلت بهار را نصیب میبردم ... بهار ها که گذشتند ...مقابل من و من ایستاده بودم که از برگهای من تو ...تو... عشق برویی گل بنشینی و به حاصل ... بیحاصل که گذشت بهار های پیاپی ... من ...مثل بوته ء کوچک باغچه ، گل هایم ، میوه نشده ، زرد میشد ، میریخت ، میپوسید .
+ نوشته شده توسط ساره در دوشنبه پانزدهم مرداد 1386 و ساعت
5:53 |
به پاس آنهمه خوبی
و آنهمه عشق که روزهای خامی من لهیب داغ حقیقت از تو من را میسوخت ، تو را - که منجی من بودی از شفیرگی - در پیله احساس های شعله ور من ، سوزاند باشد بیا که خیر ببینیم خاکستر نمیشدی هم با باد یارای رفتنت نبود ... نترس به زودی جای این پوست کنده شده پر ـ پرواز در خواهد امد ... .. .
+ نوشته شده توسط ساره در شنبه سیزدهم مرداد 1386 و ساعت
8:24 |
|
درباره وبلاگ
اشعار این وبلاگ دارای شناسنامه می باشند
استفاده از این اشعار تنها در صورت ذکر نام شاعر مجاز میباشد . طراح قالب
|
